IamCasSY

Part 2

รุ่งขึ้น

 

“ ว่าไงนะ! แจจุงไม่สบาย! ทำไมนายไม่ไปปลุกชั้นล่ะชางมิน

เกิดแจจุงเป็นอะไรไป...ชั้นที่เป็นหัวหน้าวงก็แย่นะซี่..” ช่วงสุดท้ายของประโยคเจ้าตัวเอ่ยเสียงแผ่วแต่ดังพอที่จะให้คนที่ถูกพาดพิงได้ยิน

“ ขอ...แค่กๆ ขอโทษนะ แค่ก ถะ...ถ้าชั้นทำให้นายต้องเดือดร้อน ยุนโฮ แค่กๆ ” แจจุงเดินมาในสภาพเหมือนคนเพิ่งตื่นนอนโดยมีสต๊าฟคอยช่วยประคองอยู่ข้างๆ

 

“ แจจุง! นายไม่สบายนี่นา จะออกมาเดินตากลมหนาวแบบนี้ได้ยังไง มานี่! กลับที่พัก!“

ยุนโฮปรี่เข้ามาคว้าตัวแจจุงให้ออกห่างจากสต๊าฟ แต่แจจุงขืนตัวไว้

 

“ ไม่! ปล่อยนะ! ชั้นจะทำงาน ชั้นไม่อยากให้ใครเดือดร้อนอีกแล้ว! ”

 

“ ชั้นไม่ปล่อย! สภาพแบบนี้ยังบอกว่าจะทำงานๆ นี่!ฝากบอกผู้จัดการด้วยนะว่าแจจุงไม่บาย เรื่องถ่ายแบบให้เลื่อนไปวันอื่นก่อน ส่วนชั้นไม่มีงานวันนี้จะคอยดูแลให้เอง ” พูดจบยุนโฮก็ช้อนตัวแจจุงอุ้มขึ้นเดินลิ่วๆไปทางห้องพัก

 

“ โธ่ๆ ชางมินเนี่ยน้า น่าจะตามยุนโฮไปดูอาการซะตั้งแต่เมื่อคืน ไม่ไหวเล๊ย ฮะๆๆ ” จุนซูกล่าวยิ้มๆแล้วเดินไปอีกทางพร้อมยูซอน ปล่อยทิ้งให้น้องเล็กยืนเท้งเต้งบ่นอุบอยู่คนเดียว

 

“ ฮึ้ย!! ทำไมผมจะไม่ไปตามยุนโฮ ถ้าไม่เพราะกลัวจะเห็นพวกพี่กำลัง....กันอยู่ในห้องล่ะก็เคาะเรียกไปนานแล้ว... ” คนบ่นทำท่าแยกเขี้ยวใส่2หนุ่ม จุนซูและยูซฮนที่เดินไป

 

“ ...เฮอะ...แต่ถึงเคาะไปก็คงไม่ได้ยินหรอกมั้ง ก็เล่นส่งเสียงซะดังขนาดนั้นแล้วใครจะกล้าเข้าไปกันล่ะ! ”

---------------------------------------------------------------------------

“ นายนอนอยู่แต่ในห้องนี้แหละ ไม่ต้องไปไหน จะเอาอะไรก็บอกเดี๋ยวชั้นหามาให้ ” ยุนโฮค่อยๆวางร่างบางที่บัดนี้อ่อนเปลี้ยและร้อนรุ่มๆด้วยพิษไข้ ถึงแม้เขาจะโมโหขนาดไหนแต่เขาจะไม่มีวันทำร้ายให้ร่างกายนี้อบช้ำเด็ดขาด

 

“ ยุนโฮ แค่กๆ นาย...นายโมโหอะไรหรอ? ” แจจุงถามออกมาด้วยความเป็นห่วง เขาลืมไปสนิทว่าเพิ่งทะเลาะกันมาเมื่อคืน

 

“ ก็ชางมินน่ะสิ! ทำไมถึงไม่รีบมาบอกชั้นว่านายไม่สบายแบบนี้! ”

 

“ อย่าโกรธชางมินเลยนะยุนโฮ ” หนุ่มน้อยค่อยๆเลื่อนมือบางมากุมมือหนาที่อบอุ่นนั้นพลางยิ้ม

 

“ ชั้นไม่ได้เป็นอะไรมากซักหน่อย แค่นายเป็นห่วงชั้น แค่นี้ชั้นก็ดีใจแล้ว... ” ทั้งสองสบตากันนิ่งนาน แต่แล้วแจจุงก็เบนสายตาหลบก่อน เพราะความเขินทำให้หน้าที่แดงด้วยพิษไข้อยู่แล้วแดงหนักขึ้นไปอีก

 

“ ..อีก...อีกอย่างนึง ชางมินก็บอกชั้นแล้วด้วยว่าจะไปตามนาย แต่เห็นกลับมาบอกว่าเข้าไปไม่ได้ ไม่รู้ทำไม? ” คราวนี้ฝ่ายคนที่หน้าแดงกลับเป็นยุนโฮซะเอง จริงๆแล้วเรื่องเมื่อคืนที่ไอ้เจ้า2คนนั้นทำอะไรไม่เกรงใจก็มีส่วนทำให้ยุนโฮหงุดหงิดอยู่เหมือนกัน เพื่อนภาษาอะไรฟร่ะ คนกำลังเศร้าๆดันมามีความสุขอยู่2คน แถมยังเพื่อแผ่มาให้อีกต่างหาก-_-“

 

“ ช่างเถอะๆ นายนอนพักดีกว่านะ เดี๋ยวชั้นไปเอายามาให้ ” แววตาอบอุ่นพร้อมมือใหญ่ที่มั่นคงแข็งแรงลูบผมที่ปรกหน้าหนุ่มน้อยเบาๆทำเอาคนที่ได้รับสัมผัสนั้นอยากร้องไห้

 

“ ชั้น...ขะ.... ”

 

“ หืม...นายว่าอะไรนะ? ” เสียงแผ่วเบาที่ขาดเป็นห้วงๆทำให้ยุนโฮได้ยินไม่ถนัดนัก เขาจึงค่อยๆก้มลงไปใกล้แจจุงเพื่อฟังให้ชัดๆ

 

“ ชั้นขอ...โทษนะยุนโฮ ที่เมื่อวาน..ชั้นตะโกนใส่นาย ” พูดไปน้ำตาใสๆเม็ดโตก็รื้นขึ้นมาแล้วค่อยๆร่วงหล่นไปข้างแก้ม แต่ก่อนที่น้ำตาเม็ดที่สองจะผุดขึ้น ยุนโฮก็บรรจงประทับริมฝีปากลงบนเปลือกตาอย่างแผ่วเบา

 

“ อย่าร้องไห้เพราะชั้นอีกเลย แจจุง ชั้นต่างหากที่ควรจะขอโทษนายที่พูดอะไรบ้าๆไป...นายนอนซะนะเดี๋ยวชั้นจะไปเอายามาให้ ” ยุนโฮลุกขึ้นทั้งๆที่แสนเสียดายโอกาสที่จะได้ริมฝีปากอิ่มนั้นมา แต่เขาก็ไม่อยากฉวยโอกาสมากไปกว่านี้

 

” อย่าเพิ่งไปยุนโฮ! ” แจจุงร้องเรียกส่วนมือขาวนั้นก็รีบกระตุกดึงไว้ไม่ให้คนตัวโตไปไหน

 

“ ชั้นไม่ต้องการยา หรืออะไรทั้งนั้น ชั้นแค่... ” ยังไม่ทันจบประโยคคนถูกรั้งไว้ก็นั่งลงข้างเตียงอีกครั้งพร้อมกับวางนิ้วไว้บนริมฝีปากอวบอิ่มแดงระเรื่อให้เป็นเชิงให้หยุดพูด

 

“ หยุดพูดเถอะแจจุง ตอนนี้นายกำลังไม่สบายอยู่นะ แล้ว...ชั้นก็ไม่อยากทำอะไรนายตอนนี้ด้วย แค่นี้...นายก็น่ารักจนชั้นทำอะไรไม่ถูกแล้ว -///- ” พูดไปคนพูดก็เขินไป เขาจึงแสร้งหันหน้าไปทางอื่น หากแต่เมื่อมือนุ่มๆเอื้อมมาสัมผัสใบหน้าของเขา ยุนโฮก็อดหันมามองใบหน้าของเจ้าของมือนั้นไม่ได้ ใบหน้าที่แดงระเรื่อทั้งเพราะพิษไข้และพิษความเขิน ลมหายใจที่หอบกระเส่าและเหงือเม็ดเล็กๆที่ผุดขึ้นมาทำให้ชายหนุ่มตรงหน้าดูเย้ายวนอย่างไม่น่าเชื่อ

 

“ แจจุง...ชั้นรักนาย... ” ในที่สุดคำพูดที่ยุนโฮต้องการบอกมาตลอดก็สื่อถึงคนที่เขารักได้สักที

 

“ ชั้นก็เหมือนกัน...ยุนโฮ ” ชายหนุ่มกุมมือเล็กที่แนบบนแก้มไว้แล้วค่อยๆเลื่อนลงมาตรงตำแหน่งเดียวกับหัวใจ

 

“ นายหน่ะ...อยู่ในนี้มาตลอด ตั้งแต่เราได้เจอกัน ” ยุนโฮใช้มืออีกข้างเสยผมดำเงาที่ปรกหน้าผากของแจจุงอีกครั้งแล้วค่อยๆโน้มตัวลงมาจุมพิตที่ตรงหน้าผาก

 

“ พักผ่อนซะนะ ชั้นจะอยู่ข้างๆนาย จะคอยกุมมือนี้ไว้ จะรอจนกว่านายจะตื่นขึ้นมาอีกครั้ง

เพราะฉะนั้นหลับซะนะ แจจุง... ”

และไม่ว่าจะเพราะรอยจูบอันนุ่มนวล หรือคำพูดที่แสนหวานหูก็แล้วแต่ แจจุงหนุ่มน้อยรูปงามก็หลับตาพริ้มอย่างมีความสุข ซึ่งเป็นภาพที่ยุนโฮอยากจะเก็บไว้ดูคนเดียว...

....ตลอดไป....

-----------------------------------------------------------------------------

 

“ เฮ้อ...คนอะไร้ก็ไม่รู้น้า นอนซมแค่วันสองวันก็หายซะละ ไม่รู้ว่าได้ ’ยาดี’ อะไร อิ-อิ เอ...แล้ว ’ยาดี’ จะอยู่แถวนี้รึเปล่าน้า ทีหลังจะได้ใช่บริการมั่ง โอ๊ย!! ” ยังแซวรุ่นพี่ไม่ทันสะใจ คนปากพล่อยนามว่าจุนซูก็ถูกมือลึกลับเขกหัวเข้าซะก่อน

 

“ น้อยๆหน่อยจุนซู พูดอะไรหัดคิดซะบ้าง เมื่อคืนยังไม่เข็ดใช่มั๊ย ฮึ๊ ” เจ้าของมือลึกลับนามว่ายูซอนเดินมาข้างๆพลางยิ้มกวน

 

“ แล้วก็อีกอย่างนะ ถ้านายอยากจะใช้บริการละก็ คืนนี้ชั้นไม่ว่าง เนอะแจจุง♡ ” คนที่ได้รับฉายา’ยาดี’ เดินมาสวมกอดคนถูกแหย่ไว้จากทางด้านหลัง

 

“ อย่าลืมนะแจ หลังจากถ่ายแบบเสร็จแล้วมารอชั้นตรงที่เดิมนะ ” เสียงกระซิบนุ่มข้างหูทำเอาหน้าร้อนผ่าว แจจุงพยักหน้าหงึกหงัก ถึงจะอายแต่ก็แสนสุขใจในอ้อมแขนนี้ ส่วนคนที่ได้แต่แอบมองอย่างเงียบๆเช่นชางมิน...ก็ได้แต่แอบมองดูต่อไป ( ขอโทดนะจร้า สาวกชางมิน>_< )

หลังถ่ายแบบเสร็จ

“ 5ทุ่มกว่าเข้าไปแล้ว ยุนโฮยังจะรออยู่มั๊ยนะ ” แจจุงเอ่ยกับตัวเองอย่างร้อนใจ เพราะนี่อาจถือได้ว่าเป็นนัดเดทครั้งแรกของพวกเขา ถึงแม้จะไม่ได้ไปเที่ยวที่ไหนเลยนอกจากสวนแถวๆที่พัก แต่สำหรับแจจุงนั้นก็ถือว่าเป็นเดทครั้งแรกที่ได้อยู่กัน2ต่อ2ในฐานะ ‘คนรัก’

 

“ มองหาใครอยู่เหรอครับ เจ้าหญิง ” เสียงทุ้มลึกคุ้นหูดังขึ้นจากด้านหลัง เมื่อหันไปก็เจอใบหน้าคมประดับด้วยรอยยิ้มเท่ห์...รอยยิ้มที่แจจุงหลงนักหนา

 

“ ใครเป็นเจ้าหญิงกันห๊ะ มันก็แค่ชุดที่ใช้ถ่ายแบบวันนี้เท่านั้นเอง ” เจ้าหญิงจำเป็นบ่นอุบ

 

“ ไม่เอาอ่ะ ก็ชุดมันคล้ายๆเจ้าหญิงชัดๆ แล้วถ้านายไม่ยอมเป็นเจ้าหญิง แล้วชั้นจะแต่งมาเป็นเจ้าชายเพื่ออะไรกันล่ะฮึ? ” แจจุงถอยหลังไปนิดนึงเพื่อสำรวจดูเจ้าชายยุนโฮได้อย่างเต็มตา ชุดสูสีขาวล้วนช่างเข้ากับชุดโค้ทสีดำยาวกรอมเท้าของแจจุง ซึ่งมองเผินๆแล้วคล้ายกับกระโปรงยาวของเจ้าหญิงไม่มีผิด

 

“ เอาล่ะ...เจ้าหญิงหลับตานะ พอชั้นนับถึง3ก็ให้เปิดตาได้ ” ยุนโฮยิ้มกรุ่มกริ่ม

 

“ 1... ” เจ้าหญิงแจจุงรู้สึกว่ามือข้างซ้ายได้ถูกยกขึ้น

 

“ 2...” บางอย่างลื่นๆเย็นๆเลื่อนผ่านนิ้วนางข้างซ้าย

 

“ 3...” เจ้าชายยุนโฮยืนยิ้มเท่ห์ บนนิ้วนางข้างซ้ายของแจจุงได้ถูกประดับไว้ด้วยแหวนเงินเกลี้ยงวงเล็กๆ ถึงแม้ว่าจะราคาไม่แพงมากนัก แต่ก็มีค่าเกินกว่าจะประเมินได้แก่ทั้ง2ฝ่าย

 

“ ...ยุนโฮ...”

 

“ ไม่เอาน่า อย่าร้องสิแจจุง ” คนปลอบว่าพลางคว้าเอวบางเข้ามาแนบชิด ใบหน้าที่ห่างกันแค่คืบ ลมหายใจอุ่นๆที่ปะทะกัน หยดน้ำใสๆผุดขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้ยุนโฮใช้ริมฝีปากบางนั้นรับไว้ได้ทัน

 

“ ชั้นไม่อยากจูบแต่เปลือกตานายนะจะบอกให้ ”

 

“ งั้นจะจูบอะไรล่ะ ” แจจุงยิ้มยั่ว

 

“ ก็นี่ไงล่ะ...” ยุนโฮทาบประกบริมฝีปากนั้นอย่างโหยหา เร่าร้อน จูบที่เขานึกฝันมานานแสนนานมันช่างหอมหวานเย้ายวนกว่าที่เขาคิด จูบที่ดูดดื่มและเนิดนานท่ามกลางแสงจัทร์ที่สาดส่อง แม้แต่เวทมนต์ยามเที่ยงคืนก็ไม่อาจหยุดความสุขของทั้งคู่ไปได้

 

End Part 2

...................................................................................................

edit @ 14 Apr 2008 13:10:14 by

edit @ 14 Apr 2008 13:26:05 by

edit @ 15 Apr 2008 11:26:15 by