[Fic]~Midnight Story~ Part 3{Yun♡Jae}

posted on 14 Apr 2008 13:12 by iamcassy in Fiction

Part 3

ในอีกมุมหนึ่ง หนุ่มน้อยชางมินนั่งอยู่บนเตียงอย่างโดดเดี่ยว ในมือมีรูปใบเล็ก

ดวงตาคู่สวยจ้องมองภาพนั้นเนิดนาน สมองอันเหนื่อยล้าของเขาไม่อาจควบคุมสติที่ล่องลอยไปไกล ไกลไปถึงอดีตที่นึกขึ้นทีไรเขาก็อดรู้สึกอบอุ่นในหัวใจมิได้...

 

หลายเดือนก่อน ชางมินตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าจูบแรกของเขาได้ถูกขโมยไปเสียแล้ว

เขาร้องไห้น้ำตาเป็นเผาเต่า แสนเสียดายเฟริสคิสที่สู้อุตส่าห์เก็บไว้ให้กับแฟนคนแรก แต่กลับกลายเป็นหนุ่มรุ่นพี่หน้าสวยซะนี่ที่เป็นคนได้ไปครอง เขาร้องไห้อยู่นาน

ไม่วายรุ่นพี่คนไหนๆมาปลอบก็ไม่หยุด จนท้ายที่สุดแจจุงตัวต้นเรื่องต้องงัดไม้เด็ดมาใช้

 

ชางมินจ๋า...พี่ขอโทษจริงๆน้า ให้ทำอะไรพี่ยอมให้ทุกอย่างเลย น๊ะๆ หยุดร้องแล้วบอกพี่มาเลยว่าอยากกินอะไรหรือจะให้พี่ทำอะไรก็สั่งมาได้เลย พี่คนนี้จะเนรมิตทุกอย่างให้เอง ดังนั้นหยุดร้องไห้เถอะน้า และก็ได้ผล คำว่ายอมทำทุกอย่าง โดยเฉพาะเรื่องของอาหารทำให้เสียงสะอื้นนั้นเบาลง

 

ทุกอย่างจริงๆนะ งั้นเอานี่ น้องเล็กควานหากระดาษแล้วจดรายการอาหารยุกยิกแล้วยัดใส่มือของแจจุง

 

เอาหมดนี้เลย แล้วพี่ต้องเป็นคนเอามาให้ผมในห้องด้วย หนุ่มน้อยพูดอย่างงอนๆ จริงๆแล้วเขาเริ่มรู้สึกดีขึ้นตั้งนานแล้ว ตั้งแต่ที่พวกพี่ๆเข้ามาปลอบอกปลอบใจน่ะแหละ แต่ช่วยไม่ได้ พี่แจอยากแกล้งเขาก่อนนี่ คราวนี้ได้ทีขอเอาคืนบ้างคงไม่เป็นไรหรอกเนอะ^_^

 

โหยย เอาหมดนี่จริงอะ! กินหมดเหรอ

 

กินไม่หมดให้พวกเรากินต่อก็ได้นะ ท่าทางน่าอร่อย เหล่าพี่ๆที่เหลือร้องรับแต่กลับโดนสายตาพิฆาตจ้องกลับ

 

ไม่เอา ผมกินหมดน่า พวกพี่ๆก็รู้กันอยู่ คนพูดทำท่างอนแก้มป่องแล้วหันไปอีกทาง

 

โอเคๆ เดี๋ยวพี่จัดให้ ชางมินรอแป๊ปเดียวนะ ไม่ยากหรอกของพวกนี้หน่ะ รู้จักฝีมือแจจุงคนนี้น้อยไปซะแล้ว ว่าแล้วคนเก่งก็ผลุบหายออกไปนอกห้องแต่ไม่วายหันมาร้องเรียกหาลูกมือ

 

เอ้านี่พวกนาย ถ้าว่างนักมาช่วยฉันหน่อยสิ คนช่วยเยอะๆจะได้เสร็จเร็วๆ จะได้ทำเผื่อพวกนายด้วย ได้ยินดังนั้น3พระหน่อที่เหลือก็กุลีกุจอรีบออกจากห้องไปช่วยแจจุงทันที

 

ไม่นานกลิ่นหอมๆยั่วน้ำลายก็ลอยมาแต่ไกล เสียงฝีเท้าของพวกพี่ๆที่วิ่งไปวิ่งมาหยิบนั่นหยิบนี่ตามที่แจจุงสั่งทำให้น้องเล็กสุด

ได้ยินแล้วก็รับรู้ได้ถึงความห่วงใยที่พี่ๆมีให้แก่เขามากมาย

 

มาแล้วจ้า ของที่ชางมินสั่ง พี่ทำให้ครบหมดทุกอย่างเลยนะ เพียงแต่ว่า...

ขาดไปหนึ่งรายการอ่ะ ชางมินคงไม่ว่าอะไรหรอกนะ

 

มันคืออะไรล่ะ ใช่ที่ผมอยากกินมากที่สุดรึเปล่า? ”

 

ก็ไอ้หูฉลามน้ำแดงอะดิTT^TT พี่ไม่รุ้ว่าจะไปหาซื้อจากที่ไหนจริงๆนะ แล้วยิ่งรีบๆด้วยอะ

 

ง่า...เป็นไอ้ที่ผมอยากกินมากที่สุดด้วยอ่ะ เพิ่งเห็นในทีวีเมื่อวานนี้เลยอยากกินง่ะ ไม่รู้แหละ งั้นโทษฐานที่พี่ผิดคำสัญญา พี่ต้องป้อนให้ผมกินด้วย * )3 * ” ชางมินทำท่างอนแก้มตุ่ย ซึ่งแจแจเห็นแล้วอดเอ็นดูไม่ได้ เขาชอบน้องชายคนนี้จริงๆ ถึงแม้ว่าบางที่เขาจะทำเรื่องยุ่งๆเปิ่นๆบ้างก็เถอะ แต่ก็เพราะชางมินเนี่ยแหละที่เป็นแรงผลักดันให้กับพี่เปรียบเสมือนเหมือนขุมพลังแห่งวงเชียวล่ะ

 

จ้าๆ ป้อนก็ป้อนนะ อ่ะ เดี๋ยวพี่ไปยกของกินมาไว้ในห้องนะ เชิญคุณชายนอนรอตามสบายน้า~ ” พูดจบแจจุงก็พลุบออกไปนอกห้องโดยมีสายตาอีก3คู่มองมา

 

เอ้า! นี่ส่วนของพวกนายน่ะ วันนี้กินกันเอง3คนข้างนอกนะ เดี๋ยวฉันจะไปกินกะชางมิน2ต่อ2^_^ ” เจ้าตัวพูดอย่างอารมณ์ดี 2ในสามหนุ่มพยักหน้าหงึกหงักไม่พูดอะไรยอมทำตามแต่โดยดี หากแต่สายตาอีกคู่หนึ่งนั้นมองมาอย่างไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่นัก

 

ทำไมนายต้องทำถึงขนาดป้อนให้ด้วยล่ะ พาออกมากินข้างนอกสิ ยุนโฮพูดด้วยอาการหงุดหงิดอย่างออกนอกหน้า หากแต่อีกคนยิ้มหวานแล้วเดินเข้าไปใกล้

 

เถอะน่า ก็ฉันเป็นคนผิดเองนี่นา แค่ป้อนข้าวกันตามประสาพี่-น้องอ่ะ ไม่เห็นเป็นไรเลยนิ ปะ ไปกินข้าวซะ ฉันอุตส่าห์ทำกิมจิของโปรดนายแบบพิเศษให้เลยน้า

 

พี่แจ~~ โพ้ม หิว แล้ว น้า... เสียงร้องครวญครางดังมาจากอีกฟากของห้องทำให้แจแจต้องรีบละออกจากยุนโฮ

 

จ้าๆ พี่มาแล้วๆ อย่าคิดมากน่ายุนโฮ
คนหน้าสวยหันไปตะโกนตอบแล้วหันมาปลอบคนขี้ใจน้อยจากนั้นก็รีบไปยกสำรับกับข้าวเข้าไปในห้องแล้วปิดประตู

 

 

อ่ะ มาๆ กำลังร้อนๆเลย อ้า~ข้าวสวยร้อนๆพร้อมกับที่ปรุงแต่งอย่างเลิศหรูถูกมาวางเรียงไว้บนโต๊ะตัวเล็กตรงหน้าหนูชางมิน ข้างๆเป็นหนุ่มหน้าหวานที่กำลังกุลีกุจอเอาอกเอาใจป้อนให้ ท่าทางน่ารักของคนข้างๆทำให้หนุ่มน้อยไร้เดียงสาเช่นชางมินอดใจแกว่งไม่ได้

 

เป็นไง อร่อยมั๊ย พี่ทำสุดฝีมือเลยน้า ชางมินเลิกโกรธพี่เถอะ

 

ง่ำๆ งืม อ๋ม ไอ้ โอด อี่ อ้อ ไอ้ (ผมไม่โกรธพี่ก็ได้) ” น้องเล็กทำเป็นไม่สนใจเอาของกินยัดใส่ปากแก้อาการเขินซะงั้น

 

อ๊ะ..ข้าวติดแก้มแนะ ชางมินเนี่ยน้า นี่ขนาดป้อนให้นะเนี่ย พี่เอาออกให้ พูดจบริมฝีปากแดงอิ่มเจ้าปัญหาก็เขยิบเข้าไปสัมผัสโดนตรงผิวแก้มสีแทนตรงจุดที่มีข้าวเม็ดนึงติดอยู่ รสอุ่นๆข้างแก้มประกอบกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วทำเอาอีกฝ่ายอึ้งกิมกี่

 

ออกล่ะ อ้าวทำไมทำหน้าช็อกแบบนั้นล่ะ นี่ๆเรามาถ่ายรูปเก็บไว้กันเถอะ นานๆทีทำของอร่อยๆให้คนพิเศษแบบนี้มันก็ต้องถ่ายรูปเก็บไว้เป็นที่ระลึกกันหน่อยจริงม้า พูดจบแจจุงก็วิ่งไปที่ห้องตัวเองเพื่อหยิบกล้องตัวโปรดของเขาโดยมิได้สังเกตสีหน้าของชางมิน

ที่บัดนี้แข็งไปแล้วเรียบร้อยเลยแม้แต่น้อย

 

........................ คนบนเตียงได้แต่นั่งนิ่งอีกมือลูบแก้มเบาๆ ในใจรู้สึกแปลกๆ เขามิได้รังเกียจจูบนั้น ที่ร้องไห้ออกมาเพียงเพราะแค่เขาตกใจไม่รู้จะทำยังไงเท่านั้น สัมผัสที่แก้มนั้นอีก มันทำให้เขาปั่นป่วนในใจบอกไม่ถูก เขาไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับใครเลย คิดไปมือก็ลูบแก้มไป หากแต่ริมฝีปากบางนั้นค่อยๆแย้มรอยยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว

 

มาแล้ว!! มะชางมิน มาถ่ายรูปกัน แจจุงยิ้มร่าแล้วพุ่งมานั่งโอบคอน้องชายสุดที่รักแก้มแนบแก้ม

 

ฮิฮิ เมื่อกี้นั่งยิ้มอะไรอยู่คนเดียวฮะ? แหมๆ... คนขี้แกล้งมือกดปุ่มชัตเตอร์รัวยิบ แต่ปากก็ยังมิวายพูดแซว

 

หรือว่า.... คราวนี้คนพูดลดกล้องลงมาแล้วหันหน้ามาหาคนข้างตัวพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ รอยยิ้มที่เล่นเอาคนประสบการณ์น้อยกว่ารู้สึกร้อนๆหน้าพิกล

 

อะ...อะไรอ่ะ พี่แจ หรือว่ารายอ่า... ชางมินเอ่ยตะกุกตะกัก พลางคิดในใจ ม่ายน้า พี่พี่แจแจมีพลังอ่านความคิดคนได้ด้วยเหรอเนี่ย โอ้พระเจ้าจอร์จ!! ผมตายแน่ >_< ’

 

หรือว่า...นายกำลังถูกใจในฝีมืออาหารแสนอร่อยของฉันอยู่ใช่มั๊ยล่ะ ฮ่าๆๆๆ ถึงได้ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่คนเดียวอ่ะ ^0^// ” คำตอบที่ว่าทำเอาถ้าชางมินอยู่ในการ์ตูนตาหวานล่ะก็ป่านนี้หัวนายท่านคงจะพุ่งตกเตียงไปแล้ว ^_^”

 

อะ อืมๆ ช่ายๆ ฝีมือทำอาหารของพี่สุดยอดที่สุดแล้วแหละ เจ้าตัวแอบโล่งอกนิดๆที่คนข้างๆตอบไม่ตรงกับที่เขาคิด

 

แหม...ชางมินเนี่ย น่ารักที่สุดเล๊ย!! มะๆเข้ามาใกล้ๆหน่อยดิ ถ่ายรูปด้วยกันยังไงเนี่ยนั่งห่างเป็นวาว่าแล้วก็ไม่ฟังเสียง คนสั่งเอามือว่างอีกข้างโอบรอบคอเจ้าน้องชายมาแนบชิดกับใบหน้าของตนอย่างสนิทสนม

 

ยิ้มหน่อยสิ เอ้า 1..2..3..! ”

 

....พี่แจ....

 

แกร็ก! ’

เสียงเปิดประตูเข้ามาอย่างกะทันหันทำเอาคนนั่งเหม่อสะดุ้งตัวโยน เจ้าตัวเรียกสติกลับคืนมายังปัจจุบันอีกครั้งก่อนที่จะรีบซ่อนรูปใบเล็กในมือลงใต้หมอนอย่างแนบเนียน ที่ประตูปากาฏชายหนุ่มร่างบางค่อยๆเดินเข้ามาราวกับมิได้สังเกตเลยว่ามีคนอยู่ในห้องนั้น ดวงตากึ่งเหม่อชวนฝันนั้นเต็มไปด้วยประกายแห่งความสุข ริมฝีปากแดงอิ่มเผยอเล็กน้อยราวกับจะยั่วยวนอีกคนในห้องซึ่งบัดนี้มองกลับไปด้วยแววตาหมองหม่น เขารู้สึกได้ทันทีว่ามีบางสิ่งบางอย่างได้เปลี่ยนแปลงไปอย่างไม่มีวันหวนกลับ แจจุงคนที่เขาเคยรู้จัก ที่ๆเขาเคยอยู่ เกือบทุกสิ่งได้เปลี่ยนไปแล้ว...

 

ชางมิน... แจจุงเดินช้าๆมานั่งข้างๆ มือนิ่มวางลงบนมือสีแทนใหญ่ของอีกฝ่าย ดูจากแววตาก็รู้ว่าคนๆนั้นกำลังมีความสุขอย่างที่สุด

 

ชางมิน...พี่มีความสุขจัง คืนนี้เป็นคืนที่ดีที่สุดในชีวิตพี่เลยนะรู้มั๊ย เสียงหวานกระซิบแผ่วเบา ดวงตาคู่สวยที่จ้องลึกลงไปยังดวงตาของอีกฝ่าย หากเป็นเช่นเวลาปกติชางมินจะชอบช่วงเวลานี้ที่สุด แต่คราวนี้...มันไม่เหมือนเดิม... น้องเล็กหลบสายตาลง พลันก็เหลือบเห็นประกายสีเงินเล็กๆที่สะท้อนแสงจันทร์จากริมหน้าต่างบนนิ้วเรียวขาว

 

...พี่..พี่ยุนโฮ...ให้มาเหรอฮะ? คำถามที่ชางมินเค้นออกมาอย่างยากลำบาก ในใจภาวนาขอให้คำตอบออกมาว่า ไม่ใช่ แต่คนตรงข้ามกลับไม่ได้ยินเสียงร่ำร้องนั้น

 

อืม...ยุนโฮให้ฉันมาเองแหละ สวยมั๊ยล่ะ เจ้าของแหวนเงินวงเกลี้ยงยิ้มอย่างน่ารัก ความสุขที่ลอยอัดแน่นอยู่ทุกอณุอากาศรอบตัวของแจจุง บดบังมิให้เขาได้เห็นแววตาแสนเศร้าและเจ็บปวดของชางมินเลยแม้แต่น้อย

 

ขอบใจมากนะชางมิน ขอบใจที่อยู่ข้างๆพี่เสมอ แจจุงคว้าตัวหนุ่มน้อยร่างสูงกว่ามากอดไว้เต็มรักอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

 

พี่แจ...ผม...ผมรักพี่ฮะ...

End Part3

................................................................................

edit @ 14 Apr 2008 13:31:43 by

edit @ 20 Apr 2008 18:57:23 by

Comment

Comment:

Tweet