[Fic]~Midnight Story~ Part 4{Yun♡Jae}

posted on 15 Apr 2008 01:07 by iamcassy in Fiction

Part 4

 

พี่ก็รักนาย ชางมิน สัมผัสนุ่มค่อยๆคลายออก ดวงหน้าหวานยิ้มละไม

มือเล็กเลื่อนขึ้นมาขยี้ผมชางมินเบาๆ

 

นายเป็นน้องชายที่ฉันรักที่สุดในโลกเลยรู้มั๊ยล่ะ!!!
ยิ้มกว้างที่ปราศจากการเสแสร้งใดๆบ่งบอกถึงความรู้สึกทั้งหมดที่แจจุงมีต่อเขา น้องชายแค่นี้เท่านั้น...

 

ฮะๆๆ พี่ก็เป็น พี่ชาย ที่ผมรักมากที่สุดในโลกเหมือนกัน

ผมเห็นพี่มีความสุขแบบนี้ผมก็ดีใจแล้วล่ะ ฮะๆๆ เจ้าตัวซ่อนความรู้สึกทั้งหมดไว้ภายใต้เสียงหัวเราะนั้น เขาแสร้งยิ้มแย้มเพราะไม่อยากทำให้แจจุงลำบากใจ

ชางมินรู้ดีว่าถ้าบอกความรู้สึกของเขาออกไปรังแต่จะทำให้ลำบากใจทั้งสองฝ่ายเปล่าๆ

 

เช้าวันรุ่งขึ้น

 

รีบเก็บข้าวของเตรียมตัวกลับได้แล้วนะ เย็นนี้มีคิวอัดรายการอีก สักบ่าย2เราก็จะต้องขึ้นรถกันแล้วนะ ขอให้ทุกคนเตรียมตัวให้พร้อมจะได้ไม่เสียเวลา เข้าใจมั๊ย

ผู้จัดการสั่งป่าวๆแล้วเดินออกไปอย่างไม่รอคำตอบตามเคย

 

งั้นพวกเราก็แยกย้ายกันไปจัดของกันหลังจากกินข้าวเช้าเสร็จละกันนะ

จุนซู อย่ามัวแต่ไปเล่นบอลล่ะรู้มั๊ยยูชอนด้วย ห้องพวกนายสองคนรกหยั่งกะอะไรดี

ไม่มีแจจุงคอยดูแลให้แค่ไม่กี่วันทำรกได้สุดยอดจริงๆเลยนะ

หัวหน้าวงหันมาสั่งลูกทีมของตนก่อนจะหันมาส่งสายตามีความหมายให้แจจุง

 

เอ่อ...แจจุง ห้องของนายไม่น่าจะรกเท่าไหร่คงใช้เวลาจัดไม่นาน

งั้นถ้านายจัดเสร็จแล้วช่วยมาหาฉันที่ห้องหน่อยนะ พอดีอยากให้นายช่วยทำอะไรให้หน่อยหน่ะ คำพูดสื่อความนัยๆแบบนั้นทำเอาคนรับสารได้แต่พยักหน้ารับอย่างเขินๆ

 

ผมหิวแล้วอ่ะ ขอตัวไปกินข้าวเช้าก่อนนะครับ จู่ๆน้องเล็กสุดก็ลุกพรวดขึ้นแล้วก้าวเท้าไปยังห้องกินข้าวอย่างรวดเร็วโดยมีสายตา4คู่ที่มองไปยังชางมินอย่างงงๆ ไม่มีใครรู้เลยว่าเจ้าหนูนี่คิดอะไรอยู่ นอกจาก...ยูชอน

 

เจ้านั้น...

 

--------------------------------------------------------------------

 

ชายหนุ่มผิวเข้มร่างสูงก้าวพรวดๆไปยังห้องพักของตัวเองด้วยอารมณ์พลุ่งพล่าน

เขาอยากหาที่เงียบๆสักแห่งเพื่อจะสงบจิตสงบใจของตัวเองเขาจึงตั้งใจจะรีบเก็บกระเป๋าแล้วหลบไปนั่งเล่นคนเดียว เสื้อผ้าที่มีอยู่ไม่กี่ชิ้นพร้อมด้วยข้าวของจุกจิกเล็กๆน้อยๆถูดยัดใส่กระเป๋าใบเขื่องอย่างลวกๆ ชางมินกวาดสายตารอบๆห้องอีกครั้งว่ามีของๆเขาหลงเหลืออยู่อีกหรือไม่พลันสายตาก็หยุดไปที่รูปใบเล็กๆที่ถูกซ่อนไว้ใต้หมอน มือใหญ่เอื้อมไปหยิบรูปนั้นขึ้นมาแนบอก

 

พี่ฮะ ผมจะทำยังไงดี ทำไมผมต้องรู้สึกเจ็บหน้าอกขนาดนี้ด้วยเวลาที่นึกถึงพี่อยู่ด้วยกันกับพี่ยุนโฮ

 

เป็นอย่างที่คิดจริงๆด้วยสินะ

 

“ !!! ”

 

นายชอบแจจุงใช่มั๊ย ชางมิน

 

 

ที่ประตูห้องพักมีร่างสูงของหนุ่มคนหนึ่งยืนกอดอกพิงอยู่ เสียงทุ้มคุ้นหูที่ดังขึ้นจากด้านหลังทำเอา

ชางมินตกใจยืนตัวแข็งไม่กล้าแม้แต่จะหันไปมองข้างหลัง เสียงฝีเท้าดังใกล้เข้าจนมาหยุดยืนอยู่ด้านหลังคนตัวสูงซึ่งบัดนี้ยืนตัวชานิ่งอยู่ มืออีกข้างถือรูปใบเล็กไว้แน่น

 

หืม...รูปน่ารักดีนี่ ท่าทางสนิทสนมกันจังนะ ใบหน้าคมยื่นมาวางเกยไหล่หนามองดูรูปในมือ

 

พี่...ยูชอน

 

อืม ฉันเอง นึกว่าเป็นยุนโฮรึไงถึงได้ยืนนิ่งเชียว

 

พี่...ผม...ผม.. ร่างสูงนั้นสั่นน้อยๆ แล้วน้ำใส่ๆก็เอ่อล้นขอบตาคู่สวย

 

มันเจ็บตรงนี้ฮะ เจ็บมาก...ผมจะทำยังไงดี มือข้างที่ถือรูปยกขึ้นมาทาบตรงหน้าอกด้วยสีหน้าเจ็บปวด

 

โอ๋ๆ ชางมินน้องรัก ร้องออกมาซะให้หมด มีอะไรก็ระบายออกมาซะ จะได้สบายใจขึ้น ยูชอนโอบไหล่พลางลูบหัวอย่างปลอบโยน

 

เก็บของเสร็จแล้วใช่มะ ปะ...ออกไปเดินเล่นสูดอากาศข้างนอกกันดีกว่า จะได้สดชื่นขึ้น หนุ่มรุ่นพี่เอ่ยปากชวน เขาสังเกตได้ตั้งนานแล้วว่าชางมินเริ่มมีความรู้สึกแอบแฝงต่อแจจุงเพียงแต่เขายังไม่อยากเข้าไปยุ่งด้วยเท่านั้น แต่ครั้งนี้...เมื่อยุนโฮและแจจุงเปิดเผยความรู้สึกกันขนาดนี้ มีหรือหนุ่มไร้เดียงสาอย่างชางมินจะไม่รู้สึกอะไรเลย เขาเองอดสงสารไม่ได้เลยตัดสินใจมาคุยเพื่อเป็นที่ระบายให้ก่อนที่ชางมินจะอกแตกตายซะก่อน

 

อากาศที่นี่ดีนะ ยูชอนชวนคุยไปเรื่อยๆเพื่อให้คนหน้าเศร้าอาการดีขึ้น หากแต่ไร้คำตอบรับจากอีกฝ่าย

 

นายรู้ใช่มั๊ยว่า...แจจุงกับยุนโฮ...เค้า เอ่อ..ชอบกันน่ะ... คราวนี้คนถูกถามสะดุดกึกกับประโยคที่พูดตรงเข้าประเด็น ชางมินพยักหน้าน้อยๆแทนคำตอบ คำตอบที่คนเฉลยให้กับคำถามนั้นจนกระจ่างก็คือตัวแจจุงเอง

 

ผม...ผมคิดไว้แล้วละฮะว่ามันจะต้องมาเป็นแบบนี้ แต่..แต่ผมไม่คิดว่า...

 

ไม่คิดว่าตัวเองจะเจ็บปวดขนาดนี้สินะ ยูชอนเอ่ยต่อประโยคนั้นอย่างเข้าใจดี หนุ่มน้อยร่างสูงยืนนิ่งแววตาอ้างว้าง มันว่างเปล่าซะจนยูชอนนึกสงสารขึ้นมาจับใจ เขาจึงเดินเข้าไปใกล้แล้วดึงตัวน้องชายเข้ามาสวมกอด

 

ไม่เป็นไรนะชางมิน อย่าคิดมาก เราทุกคนรักนายนะ อย่างน้อยนายก็ยังมีฉัน มีเซีย มีคนอื่นๆอยู่อีก นายไม่ได้โดดเดี่ยวซะหน่อย ส่วนแจจุงหน่ะ....ถึงแม้ว่า...เขาจะรักนาย...แบบนั้นไม่ได้ แต่นายก็เป็นน้องชายที่สำคัญที่สุดสำหรับเขาเลยนะ เข้มแข็งไว้ แล้วทุกอย่างจะดีขึ้นเอง

 

พี่...ฮึก ฮือๆ... ถ้อยคำปลอบโยนแผ่วเบาข้างใบหูนั้นเรียกน้ำตาให้รื้นขึ้นมาอีกอย่างช่วยไม่ได้ แผ่นอกกว้างและมือที่แข็งแกร่งโอบรัดรอบตัวเป็นเครื่องย้ำเตือนว่าเขาไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว ชางมินปล่อยน้ำตาให้ไหลพร่างพรูออกมาพร้อมกระชับกอดนั้นแน่น

 

ขอบคุณฮะพี่ ขอบคุณที่เข้าใจผม

 

ทั้งสองยืนกอดกันนิ่งต่างคนต่างปล่อยอารมณ์ปล่อยความคิดไปตามเรื่องที่อยู่ภายในใจของตัวเอง

จนไม่ทันสังเกตหนุ่มผมทองอีกคนที่แอบดูอยู่หนังต้นไม้ไม่ไกลจากตรงนั้น ภาพตรงหน้าของโลมาน้อยก่อให้เกิดคำถามมากมายผุดขึ้นมาในสมอง

 

เจ้าบ้านั้นทำอะไรชางมิน!?! ’

 

หรือว่ามิคกี้จะนอกใจ!!! ’

 

หรือว่าสองคนนั้นจะหนาวเกินไป เลยกอดกันแก้หนาว??? ’

 

หรือว่าจะหาเหาให้กัน (เวร คิดไปได้ไงเนี่ยจุนซู!! จุนซู: ผ๋มม่ายผิดน้า คนแต่งอะแหละผิด ผู้แต่ง: เอออก็จิงอะนะ แป่วว...) หรือว่า...หรือว่า... อ๊าคคค!!! ’

 

สองมือขาวยกขึ้นมาขยี้หัวที่ยุ่งอยู่แล้วให้ยุ่งหนักขึ้นไปกว่าเดิม ปากบางนั้นพร่ำบ่นไม่ขาดราวกับจะตอกย้ำกับตัวเอง

 

ไม่ ไม่...ไม่มีทาง มิคกี้ไม่มีทางนอกใจเราเด็ดขาด

 

แต่ว่าเมื่อคืน...ใช่แน่ๆ เมื่อคืนต้องทำน้อยไปแหงๆ มิคกี้เลยหันไปหาชางมินแทน ฮึ่ม!! จำไว้เลยนะ เจ้าไก่ไข้หวัดนก!! ’ โลมาน้อยผู้ที่ชอบคิดเองเออเองหันหลังกระทืบเท้าเดินจากไปด้วยอารมณ์งอนตุบป่อง

 

กลับไปทางด้านแจจุง ตอนนี้เขากำลังจัดกระเป๋าด้วยมือที่สั่นน้อยๆ

จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเมื่อนึกถึงประโยคที่ได้ยิน

....ถ้านายจัดเสร็จแล้วช่วยมาหาฉันที่ห้องหน่อยนะ พอดีอยากให้นายช่วยทำอะไรให้หน่อยหน่ะ

 

ใบหน้าขาวขึ้นสีเรื่อพลางสะบัดหัวราวกับพยายามไล่ความคิดแปลกๆที่กำลังก่อตัวขึ้นออกไป

 

โอ๊ย!!! ท่าจะบ้าหน่ะเรา ยุนโฮคงแค่อยากให้ช่วยจัดของให้ละมั้ง คิดมากไปได้ ’ ( ผู้แต่ง: เอ...นี่ทั่นคิดไปถึงไหนเนี่ย อิ3อิ แจจุง: ไม่รู้เฟ้ยย อ๊ากก ย้ากก (กรุณาคิดถึงภาพแจแจหน้าแดงจัดจนควันออกหู หุหุ ^.^” ))

 

กระเป๋าใบโตที่ถูกมือเรียวยัดข้าวของลงไปอย่างเรียบร้อยภายในเวลาไม่นานถูกยกขึ้น

เพื่อที่จะเคลื่อนไปไว้หน้าห้องจะได้สะดวกในการเอาของขึ้นรถ แต่เมื่อแจจุงหันไปในห้องนั้นกลับไม่ว่างเปล่าเช่นเคย ชายหนุ่มร่างสูงพร้อมเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีดำยืนยิ้มเท่ห์อยู่ตรงประตู เขายืนมองคนที่ง่วนจัดกระเป๋าอยู่ได้พักหนึ่งแล้วแต่ท่าทางคนตัวเล็กนั้นยุ่งจนไม่ได้สังเกตถึงการมาเยือนของใครอีกคน

 

อะ...อ้าวยุนโฮ มายืนอยู่ตรงนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่หน่ะ ไม่ให้ซุ่มให้เสียงกันเลยนะร่างบางเอ่ยด้วยเสียงที่ฟังแล้วดูแปร่งหู ไม่รู้ว่าเสียงหวานนั้นสั่นน้อยๆเพราะลมเย็นที่พัดเข้าห้องมาหรือจะเป็นเพราะความประหม่าที่ไม่รู้สาเหตุกันแน่

 

ก็นายมัวแต่จัดของอยู่แบบนั้นเองนี่นา ไม่ยอมหันมาสนใจฉันเองต่างหาก มือที่กอดอกอยู่ค่อยๆคลายออกแล้วดึงประตูปิดอย่างแผ่วเบา ร่างสูงนั้นสาวเท้าเข้ามาใกล้ หากแต่สายตาคู่คมนั้นไม่ได้ละจากใบหน้าหวานที่บัดนี้นัยน์ตาสีนิลสวยนั้นมีแววตื่นๆเลยแม้แต่น้อย

 

เอ่อ...คือ...นะ..นายจัดกระเป๋าเสร็จแล้วเหรอ ระ..เร็วจังนะ แจจุงเอ่ยอย่างตะกุกตะกัก

บรรยากาศแปลกๆรายล้อมอยู่รอบตัว ยิ่งคนตัวโตเดินเข้ามาใกล้ คนตัวเล็กกว่าก็กระเถิบตัวไปข้างหลังอย่างกลัวๆ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏ อยู่ที่มุมปากของคนรุก

 

นายถอยหนีทำไมหน่ะแจจุง? ”

 

กะ...ก็นาย...นายยิ้มแปลกๆทำไมอ่ะ? ”

 

แปลกยังไง? ”

 

ก็...ก็นาย เหวอ!!! ”

 

ด้วยความที่เดินถอยหลังทำให้ร่างบางเสียหลักหงายหลังไปบนเตียงนอน เส้นทางหลบหนีของแจน้อยถูกปิดเสียแล้วเมื่อร่างใหญ่โน้มลงไปคร่อมร่างเล็กไว้

 

End Part 4

----------------------------------------------------------------------------------------

 

edit @ 15 Apr 2008 01:14:42 by

edit @ 15 Apr 2008 01:16:26 by

edit @ 15 Apr 2008 01:40:22 by

edit @ 15 Apr 2008 01:55:57 by

edit @ 20 Apr 2008 18:57:48 by

Comment

Comment:

Tweet

หนุกกกโคดดดดดดดด ^-^big smile

#1 By cass (58.64.91.91) on 2010-01-22 22:19