[Fic]~Midnight Story~ Part 4{Yun♡Jae}

posted on 15 Apr 2008 01:07 by iamcassy in Fiction

Part 4

“ พี่ก็รักนาย ชางมิน ” สัมผัสนุ่มค่อยๆคลายออก ดวงหน้าหวานยิ้มละไม

มือเล็กเลื่อนขึ้นมาขยี้ผมชางมินเบาๆ

“ นายเป็นน้องชายที่ฉันรักที่สุดในโลกเลยรู้มั๊ยล่ะ!!! ”
ยิ้มกว้างที่ปราศจากการเสแสร้งใดๆบ่งบอกถึงความรู้สึกทั้งหมดที่แจจุงมีต่อเขา ‘น้องชาย’ แค่นี้เท่านั้น...

“ ฮะๆๆ พี่ก็เป็น ‘พี่ชาย’ ที่ผมรักมากที่สุดในโลกเหมือนกัน

ผมเห็นพี่มีความสุขแบบนี้ผมก็ดีใจแล้วล่ะ ฮะๆๆ ” เจ้าตัวซ่อนความรู้สึกทั้งหมดไว้ภายใต้เสียงหัวเราะนั้น เขาแสร้งยิ้มแย้มเพราะไม่อยากทำให้แจจุงลำบากใจ

ชางมินรู้ดีว่าถ้าบอกความรู้สึกของเขาออกไปรังแต่จะทำให้ลำบากใจทั้งสองฝ่ายเปล่าๆ

เช้าวันรุ่งขึ้น

“ รีบเก็บข้าวของเตรียมตัวกลับได้แล้วนะ เย็นนี้มีคิวอัดรายการอีก สักบ่าย2เราก็จะต้องขึ้นรถกันแล้วนะ ขอให้ทุกคนเตรียมตัวให้พร้อมจะได้ไม่เสียเวลา เข้าใจมั๊ย ”

ผู้จัดการสั่งป่าวๆแล้วเดินออกไปอย่างไม่รอคำตอบตามเคย

“ งั้นพวกเราก็แยกย้ายกันไปจัดของกันหลังจากกินข้าวเช้าเสร็จละกันนะ

จุนซู อย่ามัวแต่ไปเล่นบอลล่ะรู้มั๊ยยูชอนด้วย ห้องพวกนายสองคนรกหยั่งกะอะไรดี

ไม่มีแจจุงคอยดูแลให้แค่ไม่กี่วันทำรกได้สุดยอดจริงๆเลยนะ”

หัวหน้าวงหันมาสั่งลูกทีมของตนก่อนจะหันมาส่งสายตามีความหมายให้แจจุง

“ เอ่อ...แจจุง ห้องของนายไม่น่าจะรกเท่าไหร่คงใช้เวลาจัดไม่นาน

งั้นถ้านายจัดเสร็จแล้วช่วยมาหาฉันที่ห้องหน่อยนะ พอดีอยากให้นายช่วยทำอะไรให้หน่อยหน่ะ ” คำพูดสื่อความนัยๆแบบนั้นทำเอาคนรับสารได้แต่พยักหน้ารับอย่างเขินๆ

“ ผมหิวแล้วอ่ะ ขอตัวไปกินข้าวเช้าก่อนนะครับ ” จู่ๆน้องเล็กสุดก็ลุกพรวดขึ้นแล้วก้าวเท้าไปยังห้องกินข้าวอย่างรวดเร็วโดยมีสายตา4คู่ที่มองไปยังชางมินอย่างงงๆ ไม่มีใครรู้เลยว่าเจ้าหนูนี่คิดอะไรอยู่ นอกจาก...ยูชอน

“ เจ้านั้น... ”

--------------------------------------------------------------------

ชายหนุ่มผิวเข้มร่างสูงก้าวพรวดๆไปยังห้องพักของตัวเองด้วยอารมณ์พลุ่งพล่าน

เขาอยากหาที่เงียบๆสักแห่งเพื่อจะสงบจิตสงบใจของตัวเองเขาจึงตั้งใจจะรีบเก็บกระเป๋าแล้วหลบไปนั่งเล่นคนเดียว เสื้อผ้าที่มีอยู่ไม่กี่ชิ้นพร้อมด้วยข้าวของจุกจิกเล็กๆน้อยๆถูดยัดใส่กระเป๋าใบเขื่องอย่างลวกๆ ชางมินกวาดสายตารอบๆห้องอีกครั้งว่ามีของๆเขาหลงเหลืออยู่อีกหรือไม่พลันสายตาก็หยุดไปที่รูปใบเล็กๆที่ถูกซ่อนไว้ใต้หมอน มือใหญ่เอื้อมไปหยิบรูปนั้นขึ้นมาแนบอก

“ พี่ฮะ ผมจะทำยังไงดี ทำไมผมต้องรู้สึกเจ็บหน้าอกขนาดนี้ด้วยเวลาที่นึกถึงพี่อยู่ด้วยกันกับพี่ยุนโฮ ”

“ เป็นอย่างที่คิดจริงๆด้วยสินะ ”

“ !!! ”

“ นายชอบแจจุงใช่มั๊ย ชางมิน ”

ที่ประตูห้องพักมีร่างสูงของหนุ่มคนหนึ่งยืนกอดอกพิงอยู่ เสียงทุ้มคุ้นหูที่ดังขึ้นจากด้านหลังทำเอา

ชางมินตกใจยืนตัวแข็งไม่กล้าแม้แต่จะหันไปมองข้างหลัง เสียงฝีเท้าดังใกล้เข้าจนมาหยุดยืนอยู่ด้านหลังคนตัวสูงซึ่งบัดนี้ยืนตัวชานิ่งอยู่ มืออีกข้างถือรูปใบเล็กไว้แน่น

“ หืม...รูปน่ารักดีนี่ ท่าทางสนิทสนมกันจังนะ ” ใบหน้าคมยื่นมาวางเกยไหล่หนามองดูรูปในมือ

“ พี่...ยูชอน ”

“ อืม ฉันเอง นึกว่าเป็นยุนโฮรึไงถึงได้ยืนนิ่งเชียว ”

“ พี่...ผม...ผม.. ” ร่างสูงนั้นสั่นน้อยๆ แล้วน้ำใส่ๆก็เอ่อล้นขอบตาคู่สวย

“ มันเจ็บตรงนี้ฮะ เจ็บมาก...ผมจะทำยังไงดี ” มือข้างที่ถือรูปยกขึ้นมาทาบตรงหน้าอกด้วยสีหน้าเจ็บปวด

“ โอ๋ๆ ชางมินน้องรัก ร้องออกมาซะให้หมด มีอะไรก็ระบายออกมาซะ จะได้สบายใจขึ้น ” ยูชอนโอบไหล่พลางลูบหัวอย่างปลอบโยน

“ เก็บของเสร็จแล้วใช่มะ ปะ...ออกไปเดินเล่นสูดอากาศข้างนอกกันดีกว่า จะได้สดชื่นขึ้น ” หนุ่มรุ่นพี่เอ่ยปากชวน เขาสังเกตได้ตั้งนานแล้วว่าชางมินเริ่มมีความรู้สึกแอบแฝงต่อแจจุงเพียงแต่เขายังไม่อยากเข้าไปยุ่งด้วยเท่านั้น แต่ครั้งนี้...เมื่อยุนโฮและแจจุงเปิดเผยความรู้สึกกันขนาดนี้ มีหรือหนุ่มไร้เดียงสาอย่างชางมินจะไม่รู้สึกอะไรเลย เขาเองอดสงสารไม่ได้เลยตัดสินใจมาคุยเพื่อเป็นที่ระบายให้ก่อนที่ชางมินจะอกแตกตายซะก่อน

“ อากาศที่นี่ดีนะ ” ยูชอนชวนคุยไปเรื่อยๆเพื่อให้คนหน้าเศร้าอาการดีขึ้น หากแต่ไร้คำตอบรับจากอีกฝ่าย

“ นายรู้ใช่มั๊ยว่า...แจจุงกับยุนโฮ...เค้า เอ่อ..ชอบกันน่ะ... ” คราวนี้คนถูกถามสะดุดกึกกับประโยคที่พูดตรงเข้าประเด็น ชางมินพยักหน้าน้อยๆแทนคำตอบ คำตอบที่คนเฉลยให้กับคำถามนั้นจนกระจ่างก็คือตัวแจจุงเอง

“ ผม...ผมคิดไว้แล้วละฮะว่ามันจะต้องมาเป็นแบบนี้ แต่..แต่ผมไม่คิดว่า... ”

“ ไม่คิดว่าตัวเองจะเจ็บปวดขนาดนี้สินะ ” ยูชอนเอ่ยต่อประโยคนั้นอย่างเข้าใจดี หนุ่มน้อยร่างสูงยืนนิ่งแววตาอ้างว้าง มันว่างเปล่าซะจนยูชอนนึกสงสารขึ้นมาจับใจ เขาจึงเดินเข้าไปใกล้แล้วดึงตัวน้องชายเข้ามาสวมกอด

“ ไม่เป็นไรนะชางมิน อย่าคิดมาก เราทุกคนรักนายนะ อย่างน้อยนายก็ยังมีฉัน มีเซีย มีคนอื่นๆอยู่อีก นายไม่ได้โดดเดี่ยวซะหน่อย ส่วนแจจุงหน่ะ....ถึงแม้ว่า...เขาจะรักนาย...แบบนั้นไม่ได้ แต่นายก็เป็นน้องชายที่สำคัญที่สุดสำหรับเขาเลยนะ เข้มแข็งไว้ แล้วทุกอย่างจะดีขึ้นเอง ”

“ พี่...ฮึก ฮือๆ... ” ถ้อยคำปลอบโยนแผ่วเบาข้างใบหูนั้นเรียกน้ำตาให้รื้นขึ้นมาอีกอย่างช่วยไม่ได้ แผ่นอกกว้างและมือที่แข็งแกร่งโอบรัดรอบตัวเป็นเครื่องย้ำเตือนว่าเขาไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว ชางมินปล่อยน้ำตาให้ไหลพร่างพรูออกมาพร้อมกระชับกอดนั้นแน่น

“ ขอบคุณฮะพี่ ขอบคุณที่เข้าใจผม ”

ทั้งสองยืนกอดกันนิ่งต่างคนต่างปล่อยอารมณ์ปล่อยความคิดไปตามเรื่องที่อยู่ภายในใจของตัวเอง

จนไม่ทันสังเกตหนุ่มผมทองอีกคนที่แอบดูอยู่หนังต้นไม้ไม่ไกลจากตรงนั้น ภาพตรงหน้าของโลมาน้อยก่อให้เกิดคำถามมากมายผุดขึ้นมาในสมอง

‘ เจ้าบ้านั้นทำอะไรชางมิน!?! ’

‘ หรือว่ามิคกี้จะนอกใจ!!! ’

‘ หรือว่าสองคนนั้นจะหนาวเกินไป เลยกอดกันแก้หนาว??? ’

‘ หรือว่าจะหาเหาให้กัน (เวร คิดไปได้ไงเนี่ยจุนซู!! จุนซู: ผ๋มม่ายผิดน้า คนแต่งอะแหละผิด ผู้แต่ง: เอออก็จิงอะนะ แป่วว...) หรือว่า...หรือว่า... อ๊าคคค!!! ’

สองมือขาวยกขึ้นมาขยี้หัวที่ยุ่งอยู่แล้วให้ยุ่งหนักขึ้นไปกว่าเดิม ปากบางนั้นพร่ำบ่นไม่ขาดราวกับจะตอกย้ำกับตัวเอง

‘ ไม่ ไม่...ไม่มีทาง มิคกี้ไม่มีทางนอกใจเราเด็ดขาด ’

‘ แต่ว่าเมื่อคืน...ใช่แน่ๆ เมื่อคืนต้องทำน้อยไปแหงๆ มิคกี้เลยหันไปหาชางมินแทน ฮึ่ม!! จำไว้เลยนะ เจ้าไก่ไข้หวัดนก!! ’ โลมาน้อยผู้ที่ชอบคิดเองเออเองหันหลังกระทืบเท้าเดินจากไปด้วยอารมณ์งอนตุบป่อง

กลับไปทางด้านแจจุง ตอนนี้เขากำลังจัดกระเป๋าด้วยมือที่สั่นน้อยๆ

จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเมื่อนึกถึงประโยคที่ได้ยิน

‘ ....ถ้านายจัดเสร็จแล้วช่วยมาหาฉันที่ห้องหน่อยนะ พอดีอยากให้นายช่วยทำอะไรให้หน่อยหน่ะ ’

ใบหน้าขาวขึ้นสีเรื่อพลางสะบัดหัวราวกับพยายามไล่ความคิดแปลกๆที่กำลังก่อตัวขึ้นออกไป

‘ โอ๊ย!!! ท่าจะบ้าหน่ะเรา ยุนโฮคงแค่อยากให้ช่วยจัดของให้ละมั้ง คิดมากไปได้ ’ ( ผู้แต่ง: เอ...นี่ทั่นคิดไปถึงไหนเนี่ย อิ3อิ แจจุง: ไม่รู้เฟ้ยย อ๊ากก ย้ากก (กรุณาคิดถึงภาพแจแจหน้าแดงจัดจนควันออกหู หุหุ ^.^” ))

กระเป๋าใบโตที่ถูกมือเรียวยัดข้าวของลงไปอย่างเรียบร้อยภายในเวลาไม่นานถูกยกขึ้น

เพื่อที่จะเคลื่อนไปไว้หน้าห้องจะได้สะดวกในการเอาของขึ้นรถ แต่เมื่อแจจุงหันไปในห้องนั้นกลับไม่ว่างเปล่าเช่นเคย ชายหนุ่มร่างสูงพร้อมเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีดำยืนยิ้มเท่ห์อยู่ตรงประตู เขายืนมองคนที่ง่วนจัดกระเป๋าอยู่ได้พักหนึ่งแล้วแต่ท่าทางคนตัวเล็กนั้นยุ่งจนไม่ได้สังเกตถึงการมาเยือนของใครอีกคน

“ อะ...อ้าวยุนโฮ มายืนอยู่ตรงนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่หน่ะ ไม่ให้ซุ่มให้เสียงกันเลยนะ ” ร่างบางเอ่ยด้วยเสียงที่ฟังแล้วดูแปร่งหู ไม่รู้ว่าเสียงหวานนั้นสั่นน้อยๆเพราะลมเย็นที่พัดเข้าห้องมาหรือจะเป็นเพราะความประหม่าที่ไม่รู้สาเหตุกันแน่

“ ก็นายมัวแต่จัดของอยู่แบบนั้นเองนี่นา ไม่ยอมหันมาสนใจฉันเองต่างหาก ” มือที่กอดอกอยู่ค่อยๆคลายออกแล้วดึงประตูปิดอย่างแผ่วเบา ร่างสูงนั้นสาวเท้าเข้ามาใกล้ หากแต่สายตาคู่คมนั้นไม่ได้ละจากใบหน้าหวานที่บัดนี้นัยน์ตาสีนิลสวยนั้นมีแววตื่นๆเลยแม้แต่น้อย

“ เอ่อ...คือ...นะ..นายจัดกระเป๋าเสร็จแล้วเหรอ ระ..เร็วจังนะ ” แจจุงเอ่ยอย่างตะกุกตะกัก

บรรยากาศแปลกๆรายล้อมอยู่รอบตัว ยิ่งคนตัวโตเดินเข้ามาใกล้ คนตัวเล็กกว่าก็กระเถิบตัวไปข้างหลังอย่างกลัวๆ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏ อยู่ที่มุมปากของคนรุก

“ นายถอยหนีทำไมหน่ะแจจุง? ”

“ กะ...ก็นาย...นายยิ้มแปลกๆทำไมอ่ะ? ”

“ แปลกยังไง? ”

“ ก็...ก็นาย เหวอ!!! ”

ด้วยความที่เดินถอยหลังทำให้ร่างบางเสียหลักหงายหลังไปบนเตียงนอน เส้นทางหลบหนีของแจน้อยถูกปิดเสียแล้วเมื่อร่างใหญ่โน้มลงไปคร่อมร่างเล็กไว้

End Part 4

----------------------------------------------------------------------------------------

edit @ 15 Apr 2008 01:14:42 by

edit @ 15 Apr 2008 01:16:26 by

edit @ 15 Apr 2008 01:40:22 by