IamCasSY

Part 5

 

“ นายเป็นอะไรไป ตัวสั่นเชียว หนาวเหรอ? ” เสียงนุ่มที่ออกมาจากริมฝีปากกบางซึ่งบัดนี้อยู่ห่างจากหน้าหวาน

แค่คืบ มือข้างหนึ่งไล้เบาๆไปตามรอยโค้งของรูปหน้าก่อนที่จะมาหยุดอยู่ตรงริมฝีปากแดงอิ่ม

 

“ นายจะทำอะ...อุ๊บ!! ” ไม่ทันที่จะพูดจบปากอิ่มก็ถูกแทนที่ด้วยริมฝีปากร้อนของอีกฝ่ายที่ควานเข้าไปเล่นกับลิ้นเล็ก

 

“ นาย...เคยทำอะไร...แบบนี้รึเปล่าล่ะ? ” ใบหน้าคมเลื่อนมาซุกไซ้ตรงซอกคอขาวพลางเม้มปลายหูเบาๆเป็นผลให้คนตัวเล็กเสียววูบ ปลายหูขาวนั้นเปลี่ยนสีเป็นแดงระเรื่อตามอุณหภูมิในร่างกาย

 

“ อ๊ะ!! อืม..อืม... ” แจจุงไม่สามารถส่งเสียงได้มากไปกว่านั้นเพราะความรู้สึกร้อนรุ่มที่คนร่างสูงมอบให้

ทำให้ต้องระบายออกมาเป็นคำที่ฟังไม่ได้ศัพท์

 

“ ฉันรักนายนะโบแจ รัก รักมาก... ” ถ้อยคำหวานที่พร่ำพรอดออกมาทำเอาคนได้รับฟังแทบละลายคาอ้อมกอด หากแต่เพราะเป็นครั้งแรกของเขาที่เจอการรุกอย่างรวดเร็วเช่นนี้ทำให้เขาตั้งตัวไม่ทัน น้ำตาใสๆรื้นขึ้นคลอขอบตาคู่โต

 

“ อือๆ มะ...ไม่ ยุน..โฮ ” เรียวปากงามเอ่ยได้ถนัดขึ้น ยุนโฮชะงักกึกเมื่อเห็นคนในอ้อมแขนตัวสั่นร้องไห้อยู่

 

“ ฉะ...ฉันขอโทษ แจจุง ฉันไม่น่ารีบไปเลย อย่าร้องไห้นะ ฉันจะไม่ทำอีกแล้ว ” หมียุนละล่ำละลักขอโทษคนตรงหน้าเป็นการใหญ่ น้ำตาของแจจุงช่วยเรียกสติเขาคืนมาไว้แท้ๆ คนตัวโตค่อยๆเช็ดน้ำตาที่ไหลเปื้อนแก้มใสของอีกฝ่ายอย่างถนุถนอมก่อนจะค่อยๆยันตัวลุกขึ้น

 

“ ฉันขอโทษจริงๆนะ ” ยุนโฮเอ่ยด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อยและหันหลังทำท่าจะลุกเดินออกไป แต่แล้วเขาก็รู้สึกถึงแรงกระตุกจากด้านหลัง

 

“ ดะ..เดี๋ยวยุนโฮ!! ” หนุ่มหน้าหวานที่ใบหน้าสวยตอนนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาลุกพรวดขึ้นมาคว้าเอวของยุนโฮไว้แน่น ใบหน้าซบไปกับแผ่นหลังกว้าง

 

“ อย่าเพิ่งไป... ” ถ้อยคำสั้นๆแต่สื่อความหมายออกมาชัดเจน ยุนโฮก้มลงมองมือเล็กที่กำเสื้อเขาไว้แน่นหากแต่ว่ามันสั่นเล็กน้อย เขาค่อยๆวางมือใหญ่ลงบนมือเรียวนั้นแล้วพูดเสียงสั่นโดยไม่ยอมหันหลังกลับไปมอง

 

“ นาย...อย่าทำแบบนี้สิ...ดะ...เดี๋ยวฉันทำอะไรขึ้นมาอีก....ฉันไม่รู้ด้วยนะ ”

 

“ ฉันขอโทษ ฉัน...ก็รักนายนะยุนโฮ ” มือเล็กนั้นขยับยุกยิกไล้หน้าท้องแบนราบก่อนจะไล่ขึ้นไปสัมผัวแผงอกแกร่งช้าๆ

ราวกับจะยั่วยวนคนที่ยืนแข็งอยู่ตรงหน้า

 

“ อะ...อืมม ดะ...เดี๋ยว ” หมียุนร้องห้ามเมื่อมือเล็กนั้นเริ่มเลื่อนเข้าไปข้างในเสื้อเชิ้ตตัวบาง เขาจับมือน้อยนั้นไว้ก่อนที่จะป่ายเปะปะไปมากกว่านี้แล้วหันมาเผชิญหน้า

 

“ นาย.... ” หมียุนหันมาเพื่อจะสงบสติอารมณ์แต่ภาพตรงหน้ากลับทำให้ความตั้งใจของเขาสั่นคลอน

เมื่อคอกว้างของเสื้อสีชมพูอ่อนตัวบางไหลมาอยู่ด้านข้างเผยให้เห็นหัวไหล่เนียนขาว แววตาเย้ายวนที่ช้อนขึ้นมามองใบหน้าคมอย่างออดอ้อน ริมฝีปากแดงอิ่มเผยอนิดๆ เพียงแค่เห็นก็ทำเอาส่วนล่างปวดหนึบขึ้นมาอีกครั้ง

 

“ นาย...อย่ามองฉันแบบนี้สิ ” ยุนโฮค่อยๆทรุดตัวลงแล้วโน้มใบหน้าลงไปประกบจูบอย่างนิ่มนวล มือหนาเลื่อนมาสัมผัสใบหน้าขาวเนียน

 

“ ถึงนายจะบอกให้หยุดตอนนี้...มันก็ไม่ได้แล้วนะแจจุง ” ใบหน้าคมละจากริมฝีปากแดงราวกลีบกุหลาบไล้มาตามซอกคอขาวแล้ว

สร้างรอยประทับเป็นจ้ำแดงไว้เป็นเครื่องหมายแสดงถึงความเป็นเจ้าของ

 

“ อ๊ะ!! ” แจจุงสะดุ้งเฮือกกับความร้อนแสนหวานที่คนด้านข้างมอบให้

 

“ ฉันเป็นของนายยุนโฮ ทำให้ฉันเป็นของนายนะ ” เสียงหวานที่พร่ำบอกข้างหูปลุกอารมณ์ของหมียุนจนกระเจิง มือหนาเลื่อนเข้าไปสัมผัสหน้าท้องเนียนพลางเลื่อนลงไปเรื่อยๆจนถึงขอบกางเกง

 

“ อืมม...อา.. ” มือใหญ่เลื้อยลอดผ่านเข้าไปจนสัมผัสกับเรียวขา ในขณะที่ช่วงล่างกำลังถูกปรนเปรอ

โดยยังมีกางเกงในตัวจิ๋วกั้น มืออีกข้างก็จัดการปลดเปลื้องเสื้อสีชมพูตัวบางออกอย่างชำนาน

ใบหน้าคมของคนรุกไล้ไปเรื่อยจากซอกคอเลื่อนมาถึงจุดอ่อนไหวสีชมพูระเรื่อ

ที่ตอนนี้แข็งเป็นไตชูชันด้วยแรงอารมณ์ของเจ้าตัวที่กำลังปั่นป่วน ลิ้นสากไล้วนไปรอบๆราวกับหยอกล้อให้คนด้านล่างทรมานหนักขึ้น

 

“ อา...ยุนโฮ ยะ..อย่าแกล้งกันสิ อืมม... ” หากทว่าเสียงร้องนั้นกลับทำให้คนด้านบนรุกหนักขึ้น ริมฝีปากบางบดขยี้ลงไปอย่างเร่าร้อนสลับกับขบเม้มไปมาเล่นเอาร่างบางกระตุกแอ่นตัวรับกับความเสียวซ่านนั้น

 

“ อา....ยะ ยุนโฮ..อืมม ” เสียงครางฟังไม่ได้ศัพท์หลุดลอดออกมาจากปากอิ่ม

 

“ ก็นาย...อยากทำตัวให้น่าแกล้งก่อนทำไมล่ะ ” ใบหน้าคมละขึ้นมามองผลงานของตัวเอง ใบหน้าขาวใสที่ตอนนี้กลายเป็นสีชมพูระเรื่อด้วยความร้อน ปากที่แดงอิ่มอยู่แล้วคราวนี้ยิ่งแดงก่ำราวกับเลือดนกด้วยอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน

ลมหายใจหอบกระเส่าเป็นผลให้แผงอกบางไหว ดวงตาสีนิลสวยที่ดูคล้ายกับครึ่งหลับครึ่งตื่น

มองดูเขาด้วยแววตาที่สั่นระริก ยุนโฮค่อยๆเลื่อนตัวขึ้นมาจนใบหน้าหวานอยู่ในระดับเดียวกับสายตาของเขา รอยกังวลและตื่นกลัวในแววตาของคนที่เขารักไม่สามารถปิดซ่อนได้มิดเมื่อน้ำใสๆเม็ดโตรื้นขึ้นมาอีกครั้ง เขายิ้มอย่างเอ็นดูกับภาพตรงหน้า แจจุงที่เข้มแข็ง ไม่กลัวใคร และค่อยแกล้งคนอื่นอยู่เสมอกำลังนอนตัวสั่นอยู่ภายใต้อ้อมอกของเขา ดูแล้วช่างเหมือนกับกระต่ายตัวน้อยที่กำลังตกใจกลัวน่าแกล้งแหย่เล่นเป็นที่สุด ใบหน้าคมโน้มลงช้าๆจนริมฝีปากบางประทับลงบนปลายจมูก

คนที่ได้รับสัมผัสอันอบอุ่นนั้นลืมตาขึ้นมาพร้อมแววตาสงสัย แต่กลับได้รับใบหน้ายิ้มร่าของหมียุนเป็นคำตอบ

 

“ ไม่เอาดีกว่า ฉันเปลี่ยนใจละ ” ถ้อยคำและน้ำเสียงที่ร่าเริงนั้นทำให้หนุ่มหน้าหวานงงหนักขึ้น

 

“ เปลี่ยนใจอะไรอ่ะ นายจะแกล้งฉันอีกเหรอ ” คนด้านล่างโวยวายพลางตีลมจนแก้มป่อง

คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันจนหน้ายุ่ง

 

“ เปล่าแกล้งซักหน่อย ก็ฉันเปลี่ยนใจอยากนอนกอดนายเฉยๆมากกว่าอ่ะ ”

 

“ ทำมะ.. ” ยังไม่ทันที่คำถามจะหลุดออกมาก็ถูกใบหน้าคมจูบปิดปากซะก่อน

 

“ ไม่ต้องมาถามเลย แค่จูบแค่นี้นายก็ตัวสั่นแล้ว เห็นมั๊ย มือเย็นเชียว ” ยุนโฮคว้ามือเรียวมากุมไว้ยิ้มขำๆกับใบหน้ายุ่งที่สะบัดหันหนีไปอีกทางแอบเขินที่ถูกจับไต๋ได้ หมียุนได้ทีรวบตัวเข้ามากอดพลางหอมแก้มป่องนั้นฟอดใหญ่

 

“ ไม่เอาน่า นายไม่ต้องฝืนหรอก ฉันขอโทษที่เร่งรัดนายมากเกินไปนะ ” ดวงหน้าหวานเงยมาสบตาคู่คมที่มองมาอย่างรักใคร่ เป็นเรื่องจริงที่เขากลัว เป็นเรื่องจริงที่เขายังไม่พร้อม แต่เขาไม่อยากทำให้คนที่เขารักเสียใจจึงปิดบังเอาไว้ หากแต่คนๆนั้นก็รับรู้ ดูออกและยอมรับมันได้อย่างง่ายดาย รอยยิ้มที่ดูสวยหวานราวนางฟ้าค่อยๆคลี่ออกเมื่อเรื่องหนักอกได้ถูกยกออกไป

เพราะคนๆนั้นของเขาที่รับรู้เสมอไม่ว่าเขาจะรู้สึกอย่างไร คนๆนั้น...ยุนโฮ

 

“ อืม...ขอบใจนะ...ยุนโฮ ฉันรักนายที่สุดเลย ” คำบอกรักสั้นๆและรวดเร็วถูกส่งผ่านรอยยิ้มนั้นก่อนที่คนบอกจะเอาหน้าซุกเข้ากับแผงอกอุ่นๆของหมียุนแก้เขิน

edit @ 20 Apr 2008 19:03:22 by