IamCasSY

Chapter 2 : First Love

“ ลูกแน่ใจนะว่าจะอยู่ที่โซลคนเดียวหน่ะ ”

“ ฮะ ผมตัดสินใจแล้ว พ่อไม่ต้องเป็นห่วงหรอกฮะ ผมอยู่คนเดียวได้ ” ชายหนุ่มผิวขาว ร่างสูงโปร่งดูบอบบางเอ่ยขึ้นด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม

นัยน์ตาสีนิลสวยจ้องมองผู้เป็นพ่อด้วยแววตาเด็ดเดี่ยว

“ แต่แจจุง ลูกออกจะเป็นคนขี้เหงาไม่ใช่เหรอ ลูกจะอยู่คนเดียวจริงๆเหรอลูก ไปอยู่ด้วยกันกับเราเถอะ ” ผู้เป็นแม่ที่ตอนนี้ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้พยายามโน้มน้าวให้ลูกชายคนเดียวของหล่อน

ตามไปอยู่ที่ต่างประเทศด้วยกัน

“ โธ่แม่ฮะ เราคุยกันแล้วนะฮะ อย่าร้องไห้สิครับ ” แจจุงเข้ามากอดผู้เป็นแม่

ที่ตอนนี้บ่อน้ำตาแตกไปเรียบร้อย

“ แจจุง... ”

“ นู่นา...” ร่างบางหันไปหาเสียงเรียก บรรดาพี่สาวทั้ง9ของเขายืนตาแดงๆอยุ่ด้านหลัง

“ พวกเรา...รักนายนะแจจุง ฮือๆๆๆ ”

“ ...นูน่า...ฮึก ผมก็รักพวกพี่ฮะ ฮือๆๆ ” ชายหนุ่มที่พยายามกลั้นน้ำตามานานโผเข้ากอดบรรดาพี่สาวสุดที่รักพลางปล่อยโฮขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ จากนี้ไปจะไม่มีอีกแล้ว...อ้อมกอดที่อบอุ่น คำปลอบโยน เสียงหัวเราะ เสียงบ่น เสียงเถียงกันจากพี่สาวทั้ง9 พวกเขาร่วมทุกข์ร่วมสุขด้วยกันเสมอมา แต่คราวนี้ถึงคราวที่เขาจะต้องใช้ชีวิตด้วยตัวเอง

เพื่อจุดมุ่งหมายของชีวิตที่ของเขาซักที แจจุงเลือกที่จะเรียนต่อมหาลัยที่โซล

แทนที่จะย้ายไปอยู่กับครอบครัวที่อเมริกา และวันนี้ก็เป็นวันล่ำลาวันสุดท้าย

ก่อนที่ทั้งหมดจะขึ้นเครื่องในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า

“ ถ้าเหงา หรือคิดถึงพวกเราเมื่อไหร่ก็โทรมาได้นะแจจุง ”

“ ฮะ ผมจะโทรหา ไม่ต้องเป็นห่วงนะฮะ ” แจจุงกระชัดอ้อมกอดระหว่างเขากับพี่ๆทั้ง9แน่นขึ้นราวกับต้องการจะเก็บเอาความรู้สึกนี้ไว้

เป็นความทรงจำก่อนการจากลา

“ แจจุง... ” ผู้เป็นพ่อเอื้อมมือมาแตะบ่าลูกชายอย่างแผ่วเบา

“ มานี่หน่อยสิลูก พ่อมีคนอยากให้ลูกรู้จัก ” แจจุงหันไปพลางใช้ชายแขนเสื้อเช็ดน้ำตาออกก่อนจะเดินตามไป

“ นี่ พ่ออยากให้ลูกรู้จัก คนนี้แหละที่พ่อขอให้เขาช่วยดูแลลูกระหว่างที่เราไม่อยู่ ” ชายร่างเล็กผู้ทีได้ชื่อว่าเป็นพ่อของแจจุงเอียงตัวหลบให้ลูกชายที่เดินก้มหน้าตามมาข้างหลัง

ได้เห็นหน้าอีกฝ่ายได้ถนัดขึ้น

“ จุนซู นี่ลูกชายผมเอง แจจุง ”

ร่างบางเงยหน้าขึ้นสบตากับอีกฝ่ายพร้อมแย้มรอยยิ้มน้อยๆ ใบหน้าหล่อเหลาดูเคร่งขรึมของคนตรงหน้าดึงดูดความสนใจของแจจุงยิ่งนัก นัยน์ตาเรียวเล็กจับจ้องมาที่แจจุงจนเขาอดรู้สึกลัวไม่ได้ แต่แล้ว...

“ สวัสดีแจจุง ยินดีที่ได้รู้จัก ชั้นชื่อคิม จุนซู ” เมื่ออีกฝ่ายเอ่ยทักพร้อมรอยยิ้มแจจุงก็รู้สึกเหมือนโลกสดใสขึ้นมา ซึ่งมันเป็นสิ่งแรกที่ทำให้เค้าประทับใจชายหนุ่มตรงหน้านั้นทันที

“ คะ ครับ ผมคิม แจจุง ยินดีที่ได้รู้จักฮะ ” แจจุงก้มหัวเล็กน้อยเป็นเชิงทักทาย ใบหน้าร้อนผ่าวโดยไม่รู้สาเหตุเมื่อรู้สึกถึงสายตาของอีกฝ่ายจ้องมองใบหน้าของเขา

“ พอดีพ่อของจุนซูเขาทำงานอยู่บริษัทเดียวกับเพื่อนพ่อหน่ะเลยรู้จักกัน

นี่ยังได้เขาช่วยหาห้องพักให้ลูกด้วยนะ ห้องติดกันเลย ต้องขอบใจมากๆเลยนะจุนซู ” พ่อของแจจุงเอ่ยขึ้นอย่างอารมณ์ดีก่อนจะเอื้อมมือไปลูบหัวลูกชายอย่างเอ็นดู

“ ยังไงชั้นก็ขอฝากดูแลเขาด้วยนะ แจจุงเป็นเด็กดีนะลูก อย่าดื้อกับพี่เขานะ ”

“ โธ่พ่อ ผมโตแล้วนะฮะ ” ร่างบางปัดมือพ่อออกเบาๆพลางจับผมตัวเองแก้เขิน

‘ ไฟนอลคอล ไฟล์เที่ยวบิน SL504 กรุงโซล-นิวยอร์ก ขึ้นเครื่องที่ประตูทางเข้าหมายเลย10...’

“ ได้เวลาแล้ว พวกเราไปก่อนนะ ” ทั้งหมดกอดร่ำลากันเป็นครั้งสุดท้าย จุนซูเดินมายืนข้างๆร่างเล็กเมื่อทั้งหมดค่อยๆทยอยเดินเข้าเกทไปช้าๆ มือหนาเลื่อนมาสัมผัสไหล่บางพลางโอบให้อีกฝ่ายเข้ามาใกล้

“ ไม่ต้องเป็นห่วงนะฮะทุกคน ผมจะดูแลเขาอย่างดี ” จุนซูโบกมือลาครอบครัวของแจจุงจนกระทั่งทั้งหมดเดินหายลับเข้าเกทไป

“ เอาล่ะ ทีนี้ เหลือแต่นายกับชั้นแล้วสินะ แจจุง ” ชายหนุ่มหันหน้ามามองร่างเล็กที่ตอนนี้ยืนตัวแข็งทื่อไปเรียบร้อย ใบหน้าหวานแดงระเรื่ออย่างเขินอาย จุนซูยิ้ม

“ ปะ ไปกันได้แล้ว ” มือที่วางบนไหล่เลื่อนลงมาคว้ามือเรียวของอีกฝ่ายก่อนจะออกแรงดึงให้อีกฝ่ายเดินตาม

“ อะ จะ จะพาผมไปไหนหน่ะ ”

“ ไปดูบ้านใหม่ของนายไง ” เจ้าตัวเอ่ยก่อนจะเดินนำไปยังที่จอดรถ

----------------------------------------------------------------------

แจจุงนั่งเกร็งอยู่บนรถสีดำคันหรูที่มุ่งหน้าสู่ใจกลางกรุงโซล เขาแอบชำเลืองมองชายหนุ่มที่เขาเพิ่งรู้จักมาเมื่อไปกี่ชั่วโมงนี้เป็นระยะ ใบหน้าหล่อเหลาดูช่างแตกต่างระหว่างตอนยิ้มกับตอนทำสีหน้าเรียบเฉย จุนซูขับรถไปเงียบๆ มิได้สนใจชายหนุ่มแปลกหน้าข้างๆแต่อย่างใด ท่าทางที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงทำให้แจจุงอดสงสัยไม่ได้ เขารวบรวมความกล้าก่อนจะตัดสินใจเอ่ยออกมา

“ เอ่ออ คุณจุนซู...ทำงานอะไรเหรอครับ ”

จุนซูตวัดสายตามองก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“ นายไม่จำเป็นต้องรู้ ”

“ เอ๋?.. ” แจจุงแทบไม่เชื่อหูตัวเอง คำพูดและน้ำเสียงนั้นขัดกับภาพลักษณ์ที่เขาเจอจุนซูครั้งแรกอย่างสิ้นเชิง จุนซูเลี้ยวรถเข้าไปจอดในคอนโดหรูแห่งหนึ่ง เขาดับเครื่องก่อนจะหันหน้ามามองชายหนุ่มที่นั่งอยู่ข้างๆ พลางเอื้อมมือข้างหนึ่งมาพาดกับพนักพิงที่แจจุงนั่งอยู่ ร่างบางสะดุ้งเฮือกเมื่อใบหน้าคมเลื่อนเขามาใกล้ เขาขยับถอยห่างทีละน้อยจนแผ่นหลังสัมผัสกับประตู

“ นาย...แจจุงสินะ จำไว้ว่าชั้นไม่ได้อยากมาดูแลนายนักหรอก เพราะพ่อชั้นบังคับต่างหาก ถ้าชั้นไม่ตกลง ข้อสัณญาระหว่างชั้นกับพ่อก็เป็นอันยกเลิก เพราะฉะนั้น... ” ร่างสูงเลื่อนมากระซิบที่ใบหู

“ ทำตัวดีๆล่ะ ”

“ ……… ” แจจุงหลับตาแน่น ใบหน้าร้อนผ่าวเมื่อรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆรดลงบนไปหูและซอกคอ จุนซูยิ้มกับปฎิกริยาที่ดูไร้เดียงสาของแจจุงก่อนจะยืดตัวกลับมาที่เดิม

“ ตามชั้นมา ชั้นจะพาไปดูห้องใหม่ของนาย ”

ทั้งคู่เดินเข้ามาในตัวตึก ภายในห้องโถงคอนโดถูกประดับประดาอย่างทันสมัยสวยงาม สิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน ไม่ว่าจะเป็นร้านขายของ ร้านอาหาร ร้านอินเตอร์เน็ท ชั้นสองมีห้องฟิตเนท และสระว่ายน้ำที่เฉพาะสมาชิกและลูกค้าของคอนโดนี่เท่านั้นที่สามารถใช้ได้ แจจุงเดินตามร่างสูงเข้าไปในลิฟ จุนซุกดไปยังชั้นบนสุด

“ หวังว่านายนะชอบห้องที่ชั้นตกแต่งให้นะ ” จุนซูเอ่ยยิ้มๆในขณะที่แจจุงยืนก้มหน้ากัดริมฝีปากล่างอย่างที่เขามักทำเสมอเวลาเครียดจนติดเป็นนิสัย

จุนซูเหลือบมอง เขาเอื้อมมือมาเชยคางให้ใบหน้าสวยนั้นเงยขึ้นมามองเขา

“ จะยืนก้มหน้าไปถึงไหน หันมามองชั้นนี่ ” ปลายนิ้วโป้งเลื่อนมายังริมฝีปากล่างพลางไล้เบาๆ

“ อย่ากัดมันสิ ช้ำหมดแล้วเห็นมั๊ย ” ดวงตาของทั้งคู่สบนิ่ง แจจุงไม่อาจละสายตาไปจากใบหน้าคมนั้นได้ราวกับมือแรงดึงตรึงสายตาไม่ให้เขาละไปจากคนตรงหน้า จุนซูค่อยๆโน้มตัวลงมาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ

‘ ตึ้ง! ’ เสียงประตูลิฟดังขึ้นเมื่อถึงชั้นที่ต้องการก่อนจะค่อยๆเปิดออก ร่างสูงยืดตัวขึ้นละมือจากคางมนเปลี่ยนเป็นคว้ามือเรียวนั้นแทน ร่างบางใจเต้นไม่เป็นจังหวะ ขาวเรียวทั้งสองพาลจะหมดแรงเดินเอาดื้อๆแต่เจ้าตัวก็พยายามฝืนทำตัวให้เป็นปรกติที่สุด มือข้างที่ว่างเลื่อนมากุมอกเสื้อไว้ราวกับต้องปลอบให้จิตใจตัวเองสงบลง

ร่างสูงจูงมืออีกฝ่ายให้เดินตามมาจนสุดทางเดิน เขาล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงก่อนจะล้วงเอากุญแจเงินดอกหนึ่งออกมาไขประตูห้อง

“ เข้ามาสิ ” จุนซูเปิดประตูเดินเข้าไปก่อนจะหันมาเรียกร่างบางที่ยังยืนนิ่งอยู่หน้าห้องให้เข้ามา แจจุงค่อยๆเก้าเท้าเข้ามาในห้อง นัยน์ตากลมเบิกกว้าง เขาเริ่มเดินสำรวจไปรอบๆห้อง สีหน้ามีความสุข

“ ชอบรึเปล่า”

“ ชอบ ชอบฮะ! ผมชอบห้องกว้างๆ สีขาวแบบนี้ที่สุดเลยฮะ ” แจจุงหันมาตอบด้วยรอยยิ้มกว้างทันที แววตาเต้นระริกราวกับเด็กน้อยได้ของเล่นชิ้นโปรด รอยยิ้มหวาน บริสุทธิ์ที่สื่อออกมาจากใจอย่างใสสื่อทำเอาร่างสูงใจแกว่งไปชั่วครู่

“ เดี๋ยวอีกซักพักจะมีคนขนของของนายขึ้นมาให้ รออยู่นี่ก่อนแล้วกันเดี๋ยวชั้นมา ” ร่างสูงเอ่ยก่อนจะเดินออกไปจากห้อง แจจุงมองตามพลางหยักหน้าให้ด้วยรอยยิ้ม นอกห้อง จุนซูยืนพิงประตูมือข้างหนึ่งกุมอกเสื้อ

“ บ้าน่า กะอีแค่ยิ้มนั้น จะไปใจเต้นทำไมกัน! ”

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ภายในห้องนอนสีขาว แจจุงทิ้งตัวลงนอน ใบหน้าครุ่นคิด แปลกใจกับพฤติกรรมที่แตกต่างจากหน้ามือเป็นหลังมือ เขาค่อยๆหลับตาลงช้าๆ ภาพเหตุการณ์ในลิฟเมื่อครู่ก็ลอยเข้ามาในสมอง มือเรียวเลื่อนมาแตะริมฝีปากอิ่มของตัวเองอย่างเผลอไผล ดวงหน้าเริ่มร้อนวูบขึ้นมาอีกเมื่อนึกถึงน้ำเสียงและสัมผัสที่ยังหลงเหลืออยู่จากเมื่อครู่ แต่แล้วความคิดก็ชะงักลงเมื่อเหตุการณ์ในรถวิ่งเข้ามาแทนที่ น้ำเสียงเย็นชา กับเนื้อความของประโยคที่ฟังดูโหดร้าย แจจุงสะบัดหัวไล่ความคิดทั้งหมดก่อนจะพลิกตัวไปด้านหนึ่งแล้วพล็อยหลับไปอย่างรวดเร็วด้วยความเหนื่อยอ่อน

“ ฮัลโหล..... ของมาถึงแล้วเหรอ ขึ้นมาเลย.... โอเค.... ” จุนซูกดวางสายแล้วลุกขึ้นจากโซฟาเพื่อเดินไปยังอีกห้องหนึ่ง เขาคว้ากุญแจสำรองขึ้นมาทำท่าจะไขประตูห้องของแจจุงแต่แล้วเขากลับเปลี่ยนใจลองบิดลูกบิดประตูดู

“ อะไรกัน ไม่ได้ล็อคห้องหรอกเหรอ ” ร่างสูงสาวเท้าเข้าไปก่อนจะค่อยๆปิดประตูตามหลัง ทั้งห้องเงียบสนิท จุนซูเดินเข้าไปสำรวจเพื่อหาร่างของเจ้าของห้อง

“ มาหลับอยู่นี่เอง ” จุนซูยิ้มมุมปาก ค่อยๆเดินเข้าไปหาร่างบางที่นอนคว่ำหน้าอยู่ช้าๆ ร่างสูงทิ้งน้ำหนักลงบนเตียง มือหน้าเลื่อนไปสัมผัสเรือนผมนุ่มอย่างแผ่วเบา ไล่ลงมาเรื่อยๆผ่านแผ่นหลัง เอวเล็ก ไปจนถึงบั้นท้ายกลมกลึง

“ แจจุง... ” จุนซูเขย่าตัวอีกฝ่ายเล็กน้อย หากแต่ร่างที่หลับอยู่นั้นไม่มีทีท่าว่าจะตื่นง่ายๆ จุนซูเลื่อนมือมาเขย่าที่หัวไล่พลางเรียกดังขึ้นกว่าเดิม

“ แจจุง ”

“ อือออ ” ร่างบางพลิกตัวหันหน้ามาทางที่จุนซูนั่งอยู่ ปอยผมดำขลับปรกใบหน้าเรียวสวย ริมฝีปากสีชมพูนั้นเผยอเล็กน้อย

“ นายทำให้ชั้นอดใจไม่ไหวนะ แจจุง ” ชายหนุ่มค่อยๆโน้มตัวลงมาช้าๆ ใช้ปลายจมูกสวยเกลี่ยไปตรงแก้มใส ลากไล้ไปเรื่อยๆจนริมฝีปากบางใกล้จุดหมาย...

‘ ก๊อกๆๆๆ!!! ’

“ ของมาส่งแล้วครับ ”

จุนซูชะงักกึกพลางครางฮึดฮัดอยู่ในลำคอเพราะถูกขัดจังหวะ ร่างสูงพุดลุกขึ้นเดินไปที่ประตูห้อง

“ นอนรอชั้นไปก่อนนะ เดี๋ยวชั้นมาต่อ ฮึๆๆ ” จุนซูยิ้มเย็นก่อนจะเปิดประตูห้องออกไปแล้วปิดกลับตามเดิมเงียบๆ

จุนซูออกไปสั่งให้ลูกน้องจัดการกับข้าวของของแจจุงก่อนจะค่อยๆแง้มประตูเปิดเข้ามาในห้องนอนนั้นอีกครั้ง

“ เจ้านี่มันหลับจริงหรือแกล้งหลับกันแน่เนี่ย ” คนบ่นเดินเข้าไปใกล้เพื่อปลุกให้อีกฝ่ายรู้สึกตัว

“ นี่ ตื่นได้แล้ว ” มือหนาคว้าไหล่บางที่นอนหันหลังให้ตนอยู่นั้นไว้แต่กลับต้องหยุดชะงักเมื่อร่างของคนตรงหน้านั้นสั่นไหวคล้ายกำลังสะอื้น จุนซูค่อยๆนั่งลงข้างเตียงพลางขยับตัวเข้าไปใกล้มากขึ้น

“ แจจุง แจจุง... ” ร่างสูงเรียกเสียงนุ่มมือหนาค่อยๆเอื้อมไปรั้งให้อีกฝ่ายหันมา ดวงหน้าสวยยังคงหลับตาพริ้มหากแต่มีน้ำตาเกาะพราวบนแพขนตางอน ริมฝีปากอิ่มเผยพูดพึมพำออกมาโดยไม่รู้ตัว

“ ...อย่า...ไป... ”

“ นายว่าไงนะ เหวออ!! ”

จุนซูก้มลงไปใกล้เพื่อให้ได้ยินถนัดขึ้นเป็นจังหวะที่แจจุงผวายกแขนรวบคออีกฝ่ายเข้ามากอดแน่น >///<

“ ฮืออๆๆ ...นูน่า...อย่า..ไป...อึก...อย่าทิ้งผม...ไป...เลย..นะ...ฮือๆ ”

คนสวยซบหน้าลงพลางสะอึกสะอื้น ชายหนุ่มยิ้มนิดๆก่อนจะรวบตัวขึ้นมาพลางลูบหัวปลอบ

“ โอ๋ๆ เจ้าเด็กน้อย ทำเป็นเข้มแข็งต่อหน้าครอบครัว นอนร้องไห้คนเดียวกี่คืนแล้วเนี่ย ” มือหนาลูบผมนุ่มอย่างเหม่อเลย สัมผัสที่อ่อนโยน...ความรู้สึกเก่าๆกลับมาหาเขาอีกครั้ง ความรู้สึกที่เหมือนกับใครคนหนึ่ง คนที่ซึ่งสอนให้เขาได้รู้จักกับคำว่า ‘อ่อนโยน’ และ ‘เย็นชา’ ในเวลาเดียวกัน

“ ฮือๆ อึก อืมม...” แจจุงร้องไห้จนเหนื่อยจึงเริ่มรู้สึกตัว กลิ่นน้ำหอมของอีกฝ่ายลอยมาปะทะจมูกเล็กๆที่ซุกอยู่ตรงซอกคือขาว เจ้าตัวลืมตาโพล่งรีบกระชากตัวออกห่าง

“ คะ คุณจุนซู ” หน้าหวานขึ้นสีระเรื่อ ดวงตากลมโตที่เปื้อนไปด้วยคราบน้ำตานั้นเบิกกว้าง ทั้งคู่สบตานิ่ง แววตาของคนตัวเล็กกว่านั้นเต้นระริกแทบเป็นจังหวะเดียวกับหัวใจที่เต้นรัว สายตาจับจ้องไปยังร่างสูงที่ค่อยๆโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้มากขึ้นเรื่อยๆ

“ ...มีอา... ” ริมฝีปากบางเอ่ยพึมพำชื่อใครบางคนออกมาก่อนจะประกบจูบอย่างโหยหา วาบหวาม

“ อื้อ! อื้อ! ” ร่างบางถอยหนีหากแต่แขนแกร่งนั้นล็อคตัวไว้มิให้อีกฝ่ายขยับหนีได้ตามใจคิด กลีบปากนุ่มขบเม้มให้อีกฝ่ายสั่นสะท้าน ลิ้นร้อนพยามลุกล้ำหากอีกฝ่ายไม่ยอมเปิดโอกาส แจจุงสะบัดหน้าหนีพลางปัดป้องตัวเองเต็มที่

“ ไม่ อื้อ คะ คุณจุนซู หยะ หยุด อื้อ! ” แจจุงดิ้นรนแต่ก็ไม่อาจหนีจากอ้อมกอดแข็งแกร่งที่ช่ำชองนั้นได้ เรี่ยวแรงค่อยๆเหือดหายแต่บางสิ่งบางอย่างในร่างกายกลับรู้สึกเหมือนมีคนมาเติมเต็มในส่วนที่ขาดไป

ในขณะที่ร่างบางเริ่มเคลิ้มไปกับสัมผัสอีกฝ่ายดูเหมือนจะรู้สึกตัว จุนซูถอนจูบออกมาก่อนจะลุกขึ้นจากเตียง สายตาเย็นชาที่มองมาขัดกับการกระทำเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิง

“ นายไปแต่งตัวซะ เดี๋ยวชั้นจะพาไปข้างนอก ”

“ ปะ ไปไหน หรอครับ ” แจจุงที่เพิ่งสูญเสียเฟิสคิสไปหยกๆก้มหน้าถามอีกฝ่าย หัวใจเต้นรัวจนต้องเอามือข้างหนึ่งกุมอกเสื้อไว้ จุนซูก้มหน้าเข้ามาใกล้ทำเอาแจจุงสะดุ้งเฮือก

“ ก็ไปกินข้าวไงแมวน้อย ท้องนายร้องซะดังลั่นขนาดนั้นชั้นไม่มีอารมณ์ทำหรอกนะ ฮึๆ ” คนพูดยิ้มยั่วก่อนจะเดินออกจาห้องไปทิ้งให้อีกคนนั่งหน้าแดงเถือกอยู่ในห้องเพียงลำพัง....

edit @ 4 May 2008 23:33:11 by IamCasSY