[Fic]~Midnight Story~ Part 1{Yun♡Jae}
posted on 14 Apr 2008 11:45 by iamcassy in Fictionความใกล้ชิดกัน ทำให้หลายๆสิ่งเกิดขึ้น
ทั้งแบบที่เรารู้ตัว และไม่รู้ตัว
การเอาใจใส่ใครบางคนมากเกินไป
มากเกินกว่าคำว่า....เพื่อน
แจจุง...ชั้นจะทำยังไงดี...
....................................................................................................................................................................................
ณ สวนสาธารณะแห่งหนึ่ง มันเป็นคืนที่หนาวเย็นและเงียบสงบ ราวกับอากาศเป็นใจให้สองหนุ่มได้สารภาพบางสิ่งให้อีกฝ่ายหนึ่งได้รับรู้
‘ ตึง! ‘ ฝ่ายคนตัวเล็กกว่าใบหน้าเรียวขาวใสตัดกับผมดำซอยสั้นประบ่า ริมฝีปากแดงระเรื่อถูกคนร่างสูงกว่าใบหน้าได้รูปแฝงไว้ด้วยแววตาจริงจังผลัก
ไปชนกับตู้โทรศัพท์สีแดงที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางพื้นที่โล่งอย่างจงใจ
“ แจจุง ทำไมนายถึงไม่เข้าใจถึงจิตใจชั้นบ้าง “
“ …นะ นาย พะ พูดถะถะ.... “
“ คัท!!! “ เสียงตะโกนแหวกความมืดเขย่าโสตประสาทคนได้ยินให้นิ่งอึงก่อนบรรยากาศมาคุจะกลับมาอีกรอบ
“ แจจุง!!! “ เสียงผู้กำกับตวาดมาอีกรอบ(ที่5)
“ มีสมาธิหน่อยสิ นี่มันเทครอบที่5แล้วนะ ฉากง่ายๆอย่างนี้อย่าให้มันหลายรอบแบบนี้สิ ตั้งใจหน่อย จำบทให้ได้!! ” ผู้กำกับบ่นอย่างหัวเสียที่หนุ่มน้อยสติเตลิดไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเล่นเอาเสียเวลาฉากสวีทไปนานโข ฝ่ายคนถูกว่าถึงกับหน้าถอดสี ทั้งเครียดทั้งกังวล และไหนยังจะเรื่อง... ยังไม่ทันที่เจ้าตัวจะคิดจบ ยุนโฮก็ผลักคนคิดมากไปด้านหลังอีกครั้ง
“ แจจุง ทำไมนายถึงไม่เข้าใจถึงจิตใจชั้นบ้าง? “
คนถูกรุกอย่างไม่ทันตั้งตัวถึงกับเหวอ
‘ ผู้กำกับยังไม่สั่งให้แอคชั่นนี่นา ยุนโฮพูดอะไรของมันกัน ‘
“ นายพูดถึงเรื่องอะไรหน่ะ? “ แจจุงตอบด้วยสีหน้าขลาดๆปนสงสัย พลางจ้องหน้าเพื่อนร่วมวงด้วยแววตาแปลกๆ ฝ่ายแจจุงนั้นไม่ได้รู้เลยว่ากล้องไม่รู้กี่สิบตัวได้เริ่มถ่ายช็อตเด็ดไว้ตั้งแต่แรกเริ่ม ฝ่ายยุนโฮได้โอกาสคว้ามือเล็กนั้นไปกุมไว้ที่หน้าอก คนถูกกุมมือเผลอคลายนิ้วที่กำไว้อย่างเผลอไผล แจจุงรับรู้ได้ถึงจังหวะเต้นของหัวใจยุนโฮที่เคลื่อนไหวผ่านฝ่ามือของเขา
“ นายหน่ะ...อยู่ในนี้ “
“ ..ยุนโฮ..” แจจุงเอ่ยชื่อชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าอย่างแผ่วเบา ทั้งสองสบตาซึ้งและก่อนที่อารมณ์จะเตลิดกระเจิกระเจิงมากไปกว่านี้ยุนโฮก็ดึงแจจุงเข้ามากอด พลันสายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นกล้องถ่ายหนังที่กำลังถ่ายทำกันอย่างเมามันส์เขาถึงได้สติกอดกลับ
ตามบทที่มันควรจะเป็นแต่กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆที่ยุโฮมักใช้ป็นประจำประกอบกับความอบอุ่นอันน้อยนิด
ที่สามารถหาได้ท่ามกล่างอากาศอันเหน็บหนาวทำให้แจจุงเพลอตัวกอดยุนโฮแน่น
“ คัท!!! “ และแล้ววินาทีแห่งความสุขก็จบลงพร้อมกอดที่ค่อยๆคลายออกจากยุนโฮ ทั้งสองเกาหัวแกรกๆแล้วเดินกลับไปที่จอมอนิเตอร์โดยรักษาระยะห่างกันเล็กน้อย(อิ-อิ)
“ ดีมากๆ ทั้งคู่เลย ได้อารมณ์ดีจริงๆ นายนี่น้ายุนโฮจะเริ่มก็ไม่บอกดีนะเนี่ยที่ถ่ายไว้ทัน เอ้าไปนอนกันได้แล้วเดี๋ยวพรุ่งนี้ต้องถ่ายทำกันแต่เช้าอีก ไปๆๆ “ ผู้กำกับไล่ทั้งคู่ก่อนที่จะหันไปสนใจที่หน้าจอมอนิเตอร์ต่อ
‘ ตกใจหมดเลยยุนโฮเนี่ย นึกว่าจะพูดอะไรแปลกๆ แล้วทำไม...’ แจจุงก้มลงมองมือข้างที่ถูกยุนโฮรวบไว้ที่หน้าอกอย่างมีความหมาย
‘ ทำไม...’
“ ไง!! แจจุง ทำอะไรอยู่น่ะ อะไรติดมือเรอะ “ จู่ๆคนที่เจ้าตัวกำลังคิดถึง(!?!)อยู่ก็โพล่พรวดมาอย่างไม่ให้ซุ่มให้เสียง แถมยังไม่ทักเปล่ายังคว้ามือเรียวเล็กนั้นขึ้นมาดูอีกด้วยแหนะ
“ ยุน ยุนโฮ!! ทำอะไรน่ะ ” แจจุงว่าพลางชักมือกลับ ใบหน้าเริ่มร้อนๆชอบกลทั้งๆที่อากาศออกจะหนาวนะเนี่ย
“ แจจุงนายไม่สบายรึเปล่าน่ะ หน้าดูแดงๆยังไงไม่รู้ ปะ รีบกลับไปนอนกันเถอะ ท่าทางจะไม่สบายนะเนี่ยนายอะ ” ยุนโฮพูดไปพลางดึงมือไปทางที่พัก แจจุงเหลือบมองคนร่าเริ่งอย่างหมั่นไส้แกมเจ็บปวดอย่างไม่มีเหตุผล
“ ทำไมนายนั้น ยังยิ้มได้อยู๋อีกนะ ทั้งที่เราใจเต้นแทบตาย ฮึ้ย! ” คนใจเต้นพึมพำอยู่ฝ่ายเดียว
“ ไม่ใช่ซักหน่อย ” ยุนโฮชะงักฝีเท้ากึกแล้วหันมายิ้มให้
“ มันไม่ใช่ทางนี้ซะหน่อยนี่นา แฮะๆ ท่าทางชั้นจะพานายมาผิดทางหน่ะแจจุง โทดทีนะ มันไปทางไหนว้า ซับซ้อนจริงๆ... ” คนนำทางผิดลอบยิ้มขำๆกับสีหน้านิ่งอึ้งปนตกใจก่อนจะกลายเป็นแววตาโมโหและเจ็บปวดที่รู้สึกเหมือนโดนแกล้งแบบนี้
“ นายมันบ้า!ยุนโฮ! นั้นมันทางไปห้องอาบน้ำตั่งหาก
ห้องพักมันทางนี้เว้ย!!! ”
แจจุงตะโกนเสร็จก็หมุนตัวกลับตั้งหน้าวิ่งไปอีกทางหากแต่โดนอีกฝ่ายซึ่งทั้งตัวสูงกว่า
แรงเยอะกว่ารวบตัวเอาไว้
“ นายจะไปไหนหน่ะ ใจเย็นๆก่อนสิ ชอบวิ่งไปแบบนั้นเนี่ยแหละถึงได้ล้มบ่อยนัก ” คนพูดเอ่ยด้วยน้ำเสียงเป็นห่วงที่คนฟังได้ยินจนเคยชิน แต่คราวนี้มันกลับทำให้หนุ่มน้อยแจจุงปั่นป่วน
“ นาย...นี่นายจะทำอะไร ปล่อยชั้นสิ ”
“ ก็...กอดกันในฐานะ...เพื่อนไง ไม่ได้เหรอ? ” ยิ้มกรุ่มกริ่มจากริมฝีบางบางนั้นยื่นมาใกล้เล่นเอาคนตัวเล็กในอ้อมกอดหนาส่ายหน้าหนีพัลวัล
“ เพื่อนกันแล้วจะเอาหน้ามาชิดแบบนี้ทำไมกันเล่า! ปล่อยชั้นสิยุนโฮ!! ปล่อย!! ฮึก..ฮึ ”
“ เดี๋ยวสิ! อยู่เฉยๆ เฮ้! แจจุงนายร้องไห้!! เป็นอะไรไปแจจุง “ ยุนโฮถามอย่างร้อนรน ไม่ใช่เรื่องแปลกนักที่แจจุงจะร้องไห้ แต่การร้องไห้ต่อหน้าต่อตายุนโฮนั้นเล่นเอาคนขี้แกล้งใจอ่อนยวบ
“ ขอบโทษๆ ปล่อยแล้วๆ ” อ้อมกอดหนาคลายลงแจจุงจึงเลิกดิ้น ยุนโฮได้โอกาสยกมือขึ้นปาดน้ำตาของคนขี้แง
“ อย่ามายุ่งกับชั้น!! อ๊ะ.. ” แจจุงปัดมืออุ่นๆออกแต่ก็ชะงักเมื่อเห็นแววตาเจ็บปวดของยุนโฮ
คนที่แจจุง...แคร์กว่าใคร
“ ขอโทษนะ ชั้นไปนอนล่ะ ราตรีสวัสดิ์ ยุนโฮ ”
“ แจจุง ” คนถูกเรียกชะงักแล้วหันกลับ
“ ชั้น เอ่อ...ราตรีสวัสดิ์ แจจุง ”
แจจุงยิ้มนิดๆแล้วเดินกลับไปที่พักของตัวเองโดยไม่หันกลับมามอง ยุนโฮได้แต่เงยหน้ามองพระจัทร์ที่สาดส่อง มือข้างที่จับมือนุ่มของแจจุงล้วงไปในกระเป๋ากางเกงแล้วหยิบสิ่งนั้นขึ้นมาดูพลางถอนหายใจ
“ โอกาสดีๆหลุดลอยไปอีกแล้วเรา เฮ้อ..” ยุนโฮแบบมือออกมา บนมือใหญ่นั้นปรากฏแหวนเงินวงเล็กๆนอนนิ่งสะท้อนแสงจัทร์
“ หนาวจริงๆแฮะ รีบเข้าไปนอนดีกว่า ” ยุนโฮเดินกลับไปทางเดียวกับที่แจจุงเดินไป หากทว่ากลับไม่มีร่างบางนั้นเดินอยู่ อากาศภายนอกที่ว่าหนาวนักหรือจะเทียบกับความชาเย็นภายในใจของทั้งสองฝ่าย
“ บ้าๆๆ บ้าที่สุดเล้ยย!~ “ แจจุงพอกลับมาถึงห้องพักได้ก็ออกฤทธ์อาละวาดขว้างหมอนใส่ผู้เคราะห์ร้ายอย่างบ้าคลั่ง เหยื่อรายนั้นคือ...ชางมิน น้องเล็กสุดนั้นเอง -_-“
“ โอ๊ย!! พี่แจ ใจเย็นๆสิครับ ไปโมโหอะไรเข้าอีกล่ะเนี่ย อะ อ๋อ... ” คนถูกขว้างหมอนใส่ปัดป้องตัวเองพัลวัลแต่เมื่อมองหน้าคนอาละวาดก็รู้ทันทีว่าหัวเสียเพราะอะไร ชางมินซะอย่าง อิ0อิ
“ พี่ยุนโฮอีกล่ะ...สินะครั~บ ” ชางมินเสียงอ่อยเมื่อหนุ่มหน้าหวานส่งสายตาอาฆาตมาให้
“ อย่าเอ่ยชื่อไอ้บ้านั้นอีกนะ ฮึ้ย! นึกแล้วมันน่าโมโหนัก! ”
“ ค้าบๆเอาเป็นว่าพี่แจนอนก่อนดีกว่านะครับ พรุ่งนี้ก็มีถ่ายแบบต่ออีกเดี๋ยวจะไม่สบายแล้วผมจะอดกินของอร่อยฝีมือพี่ไง แฮ่ๆ ” ชางมินยื่นหน้ามาออดอ้อน เขารู้ดีว่าถึงซักไซ้แจจุงตอนนี้ไปก็เปล่าประโยชน์ แจจุงบทจะอาละวาดก็พาลไปหมดเหมือนเด็กๆ เดี๋ยวถ้าพาลจะไม่ทำของอร่อยให้ชางมินกินเขาก็แย่นะซี่ ^-^”
“ อืม...พี่ว่าพี่จะไปนอนแล้วเหมือนกัน มึนๆหัวยังไงก็ไม่รู้ ฝันดีนะ ชางมิน ” แจจุงพยุงตัวเองลุกขึ้นจากเตียงแต่แล้วก็ต้องล้มฝุบลง
“ พี่แจ! เป็นอะไรรึเปล่า เฮ้ย!ตัวร้อนเชียว ทำไงดี ทำไงดี พี่แจ! ” ชางมิน รีบเข้าไปประคองคนล้มพับอย่างเป็นห่วง ความจริงแจจุงเครียดกับเรื่องงานแสดงวันนี้มาหลายวันแล้ว ชางมินรู้ดีเพราะเขาเป็นคนเดียวที่แจจุงไว้ใจมากพอที่จะเล่าสิ่งต่างๆและความรู้สึกทั้งหมดที่เขามีให้ ‘ ยุนโฮ ’ แก่ชางมินฟัง
“ พี่ยุนโฮ แกล้งอะไรพี่แจอีกนะ เฮ้ย!พี่นั้นเตียงผม อย่า!เดี๋ยวผมพาพี่ไปนอนที่เตียงพี่เอง อย่ายุ่งบนเตียงโผ้มมม!! ” ชางมินแหกปากลั่นเมื่อแจจุงคลานขึ้นมาทำท่าจะนอนบนเตียงชางมินพลางมือควานสะเปสะปะไปใต้หมอน
“ อืมม...ให้พี่นอนนี่เหอะน่า เตียงมันก็เหมือนกันน่ะแหละ ไอ้นี่อะไรน่ะ? ” แจจุงดึงกระดาษใบเล็กๆที่ถูกซุกซ่อนไว้ใต้หมอนของชางมินขึ้นมา
“ หืมม...นี่มัน หน้าเหมือนชั้นเลยนี่นา...คร่อก…zzz ” พูดได้เท่านั้นแจจุงคนสวยก็ฟุบหลับไปทันที ปล่อยให้ชางมินนั่งเหวอหน้าแดงอ้าปากค้างไว้อย่างนั้น
“ อ๊ากก! ให้ตายเถอะ ทำไมมันเป็นแบบนี้ฟร่ะ หวังว่าตื่นมาพรุ่งนี้คงจะจำอะไรไม่ได้นะ >_< ” ชางมินคว้ารูปใบเล็กจากมือของแจจุงซึ่งบัดนี้หลับไปด้วยพิษไข้ กระดาษใบนั้นเป็นรูปของเขากับแจจุงใบหน้าแนบชิดกอดคอกันถ่ายรูป
....สมบัติล้ำค่าของชางมิน....
อีกด้านของบ้านพัก
“ จุนซู นี่ฟุตบอลทีมที่นายชอบใช่ม้า...ฮ่าๆๆ ภาพนี้ตลกดีนะ ”
“ ไหนๆ เออ! ใช่แล้ว หาเจอหน้านี้ได้ไง ชั้นยังหาไม่เจอเลย ไหนๆเอามาดูสิ ” จุนซูกับยูชอนนั่งพิงกันเปิดนิตยสารฟุตบอลดูพลางคุยกันกระหนุงกระหนิงอยู่บนเตียงเดียวกัน
“ เฮ้! ดูนี่สิ ” จุนซูตาลุกวาวเมื่อเห็นภาพลูกฟุตบอลใบโปรดที่เขาอยากได้มานาน เขารีบก้มลงไปดูจนหน้าเกือบชิดติดกับหนังสือ ( แล้วจะดูรู้เรื่องมั๊ยเนี่ยท่าน : ผู้แต่ง -_-“ ) เป็นผลให้ซอกคอขาวๆที่มีผมทองยาวระลอยเด่นเกือบชิดกับจมูกของยูซอน กลิ่นหอมของยาสระผมทำให้ยูซอนเผลอใจซุกหน้าลงไปแล้วใช้ริมฝีปากบางไล้ซอกคอขาว
“ เฮ้ๆ! เล่นทีเผลอนะยูชอน ตาชั้นมั้งสิ ” ไม่ว่าเปล่า จุนซูคว้าหมับเข้าที่ข้อมือทั้งสองแล้วพลักไปชนกับหัวเตียง
‘ ตึง! ’
‘ ปึง! ทั้งสองสะดุ้งเฮือกเผลอค้างท่าทางที่ชวนเสียวไส้ไว้แล้วมองเป็นตาเดียวไปที่ประตูห้องที่ถูกเปิดออกอย่างกระทันหัน
“ พวกนาย... ” ยุนโฮมองพวกนั้นด้วยสายตาว่างเปล่า
เขาพูดเพียงแค่นั้นก็เดินไปที่ห้องของเขาซึ่งเป็นห้องเสริมเปิดประตูถึงกันได้ ก่อนที่จะเลี้ยวลับมุมไป ยุนโฮก็ชะงักฝีเท้าแล้วหันมาพูดต่อว่า
“ จะทำอะไรคราวนี้ขอให้เบาๆหน่อยนะ ชั้นจะนอน ”
ทั้งจุนซูและยูซอนหันหน้ามามองกันยิ้มๆ
“ นี่ยูซอน ชั้นว่าพวกเราอุตส่าห์ส่งเสียงเบาๆแล้วนะ ยุนโฮยังได้ยินอีกเหรอเนี่ย งั้นคราวนี้เรามาแก้ตัวใหม่ดีมั๊ย
น๊ะ♡^3^ ” จุนซูยิ้มหวานแต่ยูซอนกลับตีหน้าเครียด
“ นี่ไม่เห็นเหรอว่ายุนโฮมันทำท่าคอตกมาแบบนี้น่ะ แสดงว่าไอ้แผนการสวีทกันตอนเที่ยงคืนอะไรนั้นท่าทางจะล้มเหลวแฮะ น่าสงสาร...อุ๊บ!! ” ยังพูดไม่ทันจบคนพล่ามก็โดนปิดปากไปด้วยจูบอันหอมหวาน1ที
“ เลิกพูดชื่อชายอื่นต่อหน้าชั้นซะที จูบนั้นถือว่า...เหวอ ” คนถูกรุกอยู่นานได้โอกาสพลักหนุ่มผมทองร่างเล็กกว่าลงแล้วกดไว้กับเตียง ใบหน้ายิ้มเย็น
“ ฮึ! ชั้นไม่ยอมให้นายรุกอยู่บ่อยๆหรอกนะ จุนซู ฮึๆๆ ”
และแล้วค่ำคืนนั้นก็ผ่านไป โดยมียุนโฮที่ต้องนอนเอาหมอนอุดหูไว้ตลอดคืนอีกตามเคย
End Part 1
..............................................................................................................................
edit @ 14 Apr 2008 12:18:03 by
edit @ 14 Apr 2008 12:34:41 by
edit @ 14 Apr 2008 12:51:34 by