Fiction

[SF] Please love me … NC-17 {แจซู}P.2

posted on 04 May 2008 22:58 by iamcassy in Fiction

Chapter 2 : First Love

ลูกแน่ใจนะว่าจะอยู่ที่โซลคนเดียวหน่ะ

ฮะ ผมตัดสินใจแล้ว พ่อไม่ต้องเป็นห่วงหรอกฮะ ผมอยู่คนเดียวได้ ชายหนุ่มผิวขาว ร่างสูงโปร่งดูบอบบางเอ่ยขึ้นด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม

นัยน์ตาสีนิลสวยจ้องมองผู้เป็นพ่อด้วยแววตาเด็ดเดี่ยว

แต่แจจุง ลูกออกจะเป็นคนขี้เหงาไม่ใช่เหรอ ลูกจะอยู่คนเดียวจริงๆเหรอลูก ไปอยู่ด้วยกันกับเราเถอะ ผู้เป็นแม่ที่ตอนนี้ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้พยายามโน้มน้าวให้ลูกชายคนเดียวของหล่อน

ตามไปอยู่ที่ต่างประเทศด้วยกัน

โธ่แม่ฮะ เราคุยกันแล้วนะฮะ อย่าร้องไห้สิครับ แจจุงเข้ามากอดผู้เป็นแม่

ที่ตอนนี้บ่อน้ำตาแตกไปเรียบร้อย

แจจุง...

นู่นา...ร่างบางหันไปหาเสียงเรียก บรรดาพี่สาวทั้ง9ของเขายืนตาแดงๆอยุ่ด้านหลัง

พวกเรา...รักนายนะแจจุง ฮือๆๆๆ

...นูน่า...ฮึก ผมก็รักพวกพี่ฮะ ฮือๆๆชายหนุ่มที่พยายามกลั้นน้ำตามานานโผเข้ากอดบรรดาพี่สาวสุดที่รักพลางปล่อยโฮขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ จากนี้ไปจะไม่มีอีกแล้ว...อ้อมกอดที่อบอุ่น คำปลอบโยน เสียงหัวเราะ เสียงบ่น เสียงเถียงกันจากพี่สาวทั้ง9 พวกเขาร่วมทุกข์ร่วมสุขด้วยกันเสมอมา แต่คราวนี้ถึงคราวที่เขาจะต้องใช้ชีวิตด้วยตัวเอง

เพื่อจุดมุ่งหมายของชีวิตที่ของเขาซักที แจจุงเลือกที่จะเรียนต่อมหาลัยที่โซล

แทนที่จะย้ายไปอยู่กับครอบครัวที่อเมริกา และวันนี้ก็เป็นวันล่ำลาวันสุดท้าย

ก่อนที่ทั้งหมดจะขึ้นเครื่องในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า

ถ้าเหงา หรือคิดถึงพวกเราเมื่อไหร่ก็โทรมาได้นะแจจุง

ฮะ ผมจะโทรหา ไม่ต้องเป็นห่วงนะฮะแจจุงกระชัดอ้อมกอดระหว่างเขากับพี่ๆทั้ง9แน่นขึ้นราวกับต้องการจะเก็บเอาความรู้สึกนี้ไว้

เป็นความทรงจำก่อนการจากลา

แจจุง...ผู้เป็นพ่อเอื้อมมือมาแตะบ่าลูกชายอย่างแผ่วเบา

มานี่หน่อยสิลูก พ่อมีคนอยากให้ลูกรู้จัก แจจุงหันไปพลางใช้ชายแขนเสื้อเช็ดน้ำตาออกก่อนจะเดินตามไป

นี่ พ่ออยากให้ลูกรู้จัก คนนี้แหละที่พ่อขอให้เขาช่วยดูแลลูกระหว่างที่เราไม่อยู่ชายร่างเล็กผู้ทีได้ชื่อว่าเป็นพ่อของแจจุงเอียงตัวหลบให้ลูกชายที่เดินก้มหน้าตามมาข้างหลัง

ได้เห็นหน้าอีกฝ่ายได้ถนัดขึ้น

จุนซู นี่ลูกชายผมเอง แจจุง

ร่างบางเงยหน้าขึ้นสบตากับอีกฝ่ายพร้อมแย้มรอยยิ้มน้อยๆ ใบหน้าหล่อเหลาดูเคร่งขรึมของคนตรงหน้าดึงดูดความสนใจของแจจุงยิ่งนัก นัยน์ตาเรียวเล็กจับจ้องมาที่แจจุงจนเขาอดรู้สึกลัวไม่ได้ แต่แล้ว...

สวัสดีแจจุง ยินดีที่ได้รู้จัก ชั้นชื่อคิม จุนซูเมื่ออีกฝ่ายเอ่ยทักพร้อมรอยยิ้มแจจุงก็รู้สึกเหมือนโลกสดใสขึ้นมา ซึ่งมันเป็นสิ่งแรกที่ทำให้เค้าประทับใจชายหนุ่มตรงหน้านั้นทันที

คะ ครับ ผมคิม แจจุง ยินดีที่ได้รู้จักฮะ แจจุงก้มหัวเล็กน้อยเป็นเชิงทักทาย ใบหน้าร้อนผ่าวโดยไม่รู้สาเหตุเมื่อรู้สึกถึงสายตาของอีกฝ่ายจ้องมองใบหน้าของเขา

พอดีพ่อของจุนซูเขาทำงานอยู่บริษัทเดียวกับเพื่อนพ่อหน่ะเลยรู้จักกัน

นี่ยังได้เขาช่วยหาห้องพักให้ลูกด้วยนะ ห้องติดกันเลย ต้องขอบใจมากๆเลยนะจุนซูพ่อของแจจุงเอ่ยขึ้นอย่างอารมณ์ดีก่อนจะเอื้อมมือไปลูบหัวลูกชายอย่างเอ็นดู

ยังไงชั้นก็ขอฝากดูแลเขาด้วยนะ แจจุงเป็นเด็กดีนะลูก อย่าดื้อกับพี่เขานะ

โธ่พ่อ ผมโตแล้วนะฮะร่างบางปัดมือพ่อออกเบาๆพลางจับผมตัวเองแก้เขิน

ไฟนอลคอล ไฟล์เที่ยวบิน SL504 กรุงโซล-นิวยอร์ก ขึ้นเครื่องที่ประตูทางเข้าหมายเลย10...

ได้เวลาแล้ว พวกเราไปก่อนนะทั้งหมดกอดร่ำลากันเป็นครั้งสุดท้าย จุนซูเดินมายืนข้างๆร่างเล็กเมื่อทั้งหมดค่อยๆทยอยเดินเข้าเกทไปช้าๆ มือหนาเลื่อนมาสัมผัสไหล่บางพลางโอบให้อีกฝ่ายเข้ามาใกล้

ไม่ต้องเป็นห่วงนะฮะทุกคน ผมจะดูแลเขาอย่างดีจุนซูโบกมือลาครอบครัวของแจจุงจนกระทั่งทั้งหมดเดินหายลับเข้าเกทไป

เอาล่ะ ทีนี้ เหลือแต่นายกับชั้นแล้วสินะ แจจุงชายหนุ่มหันหน้ามามองร่างเล็กที่ตอนนี้ยืนตัวแข็งทื่อไปเรียบร้อย ใบหน้าหวานแดงระเรื่ออย่างเขินอาย จุนซูยิ้ม

ปะ ไปกันได้แล้วมือที่วางบนไหล่เลื่อนลงมาคว้ามือเรียวของอีกฝ่ายก่อนจะออกแรงดึงให้อีกฝ่ายเดินตาม

อะ จะ จะพาผมไปไหนหน่ะ

ไปดูบ้านใหม่ของนายไงเจ้าตัวเอ่ยก่อนจะเดินนำไปยังที่จอดรถ

----------------------------------------------------------------------

แจจุงนั่งเกร็งอยู่บนรถสีดำคันหรูที่มุ่งหน้าสู่ใจกลางกรุงโซล เขาแอบชำเลืองมองชายหนุ่มที่เขาเพิ่งรู้จักมาเมื่อไปกี่ชั่วโมงนี้เป็นระยะ ใบหน้าหล่อเหลาดูช่างแตกต่างระหว่างตอนยิ้มกับตอนทำสีหน้าเรียบเฉย จุนซูขับรถไปเงียบๆ มิได้สนใจชายหนุ่มแปลกหน้าข้างๆแต่อย่างใด ท่าทางที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงทำให้แจจุงอดสงสัยไม่ได้ เขารวบรวมความกล้าก่อนจะตัดสินใจเอ่ยออกมา

เอ่ออ คุณจุนซู...ทำงานอะไรเหรอครับ

จุนซูตวัดสายตามองก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชา

นายไม่จำเป็นต้องรู้

เอ๋?.. ” แจจุงแทบไม่เชื่อหูตัวเอง คำพูดและน้ำเสียงนั้นขัดกับภาพลักษณ์ที่เขาเจอจุนซูครั้งแรกอย่างสิ้นเชิง จุนซูเลี้ยวรถเข้าไปจอดในคอนโดหรูแห่งหนึ่ง เขาดับเครื่องก่อนจะหันหน้ามามองชายหนุ่มที่นั่งอยู่ข้างๆ พลางเอื้อมมือข้างหนึ่งมาพาดกับพนักพิงที่แจจุงนั่งอยู่ ร่างบางสะดุ้งเฮือกเมื่อใบหน้าคมเลื่อนเขามาใกล้ เขาขยับถอยห่างทีละน้อยจนแผ่นหลังสัมผัสกับประตู

นาย...แจจุงสินะ จำไว้ว่าชั้นไม่ได้อยากมาดูแลนายนักหรอก เพราะพ่อชั้นบังคับต่างหาก ถ้าชั้นไม่ตกลง ข้อสัณญาระหว่างชั้นกับพ่อก็เป็นอันยกเลิก เพราะฉะนั้น...ร่างสูงเลื่อนมากระซิบที่ใบหู

ทำตัวดีๆล่ะ

“ ……… ” แจจุงหลับตาแน่น ใบหน้าร้อนผ่าวเมื่อรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆรดลงบนไปหูและซอกคอ จุนซูยิ้มกับปฎิกริยาที่ดูไร้เดียงสาของแจจุงก่อนจะยืดตัวกลับมาที่เดิม